Surja Ali-Imran — Ajet 90

Kuptimet e fjalëve:

• Kafaru (kufruan): mohuan Zotin dhe të vërtetën.
• Ba'da imanihim (pas besimit të tyre): pasi kishin besuar më parë.
• Izdadu kufran (shtuan mosbesim): vazhduan dhe u thelluan në mohim.
• Len tukbele tevbetuhum (nuk do t'u pranohet pendimi): nuk pranohet pendimi i tyre në momentin e vdekjes.
• Dallun (të humbur): ata që kanë humbur rrugën e drejtë.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar njofton se ata që fillimisht besuan, pastaj mohuan, dhe më pas vazhduan në mohim deri në fund të jetës së tyre, pendimi i tyre nuk do të pranohet në momentin kur e shohin vdekjen me sytë e tyre. Kjo sepse pendimi në atë çast është i pavlefshëm – koha e tij ka kaluar dhe ai konsiderohet pendim i detyruar, jo pendim i sinqertë nga zemra. Ata janë njerëz që kanë humbur rrugën e drejtë që të çon te Allahu, dhe kanë mbetur të ngujuar në devijimin e tyre. Ky ajet zbriti për ata nga bijtë e Izraelit që mohuan Isain a.s. pasi kishin besuar në Musain a.s., dhe më pas shtuan mohimin duke refuzuar Muhammedin a.s. – ata vazhduan në mohim deri në vdekje, prandaj pendimi i tyre në çastin e fundit nuk u pranua.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Pendimi i vërtetë duhet të bëhet para se të vijë vdekja – kush e shtyn pendimin deri në çastin e fundit, pendimi i tij nuk është i vlefshëm.
2. Nxitje për t'u kthyer te Allahu menjëherë pas çdo gabimi, pa e shtyrë këtë për më vonë.
3. Tregon se vazhdimi në mosbesim dhe mëkat e largon njeriun gjithnjë e më shumë nga rruga e drejtë, derisa zemra i ngurtësohet.
4. Mëshira e Allahut është e gjerë, por ka kufij kohorë – prandaj muslimani duhet të nxitojë në pendim dhe kthim te Zoti i tij.
5. Paralajmëron nga rreziku i fanatizmit fetar dhe kokëfortësisë në rrugë të gabuar, sepse kjo të çon në humbje të përhershme.