سوره آل عمران — آیه 94

معانی کلمات:

• افترى: دروغ بستن، به دروغ نسبت دادن.
• الظالمون: ستمگران، کسانی که با نادیده گرفتن حق، به خود و دیگران ستم میکنند.

تفسیر آیه:

پس از آنکه حجت بر یهودیان تمام شد و تورات را خواندند و دانستند که تحریم برخی از خوراکیها بر یعقوب (علیهالسلام) به خاطر نذری بود که بر خودش واجب کرده بود، نه از سوی خداوند، برخی از آنان باز هم به خدا دروغ بستند و ادعا کردند که این تحریم از جانب خداست. خداوند در این آیه میفرماید: هر کسی پس از روشن شدن حقیقت و اتمام حجت، بر خدا دروغ ببندد و چیزهایی را که خدا حرام نکرده، به او نسبت دهد، چنین افرادی همان ستمگران واقعی هستند. ستم آنان به خودشان است، زیرا با وجود روشن شدن حق، آن را رها کردند و به باطل روی آوردند و با این کار، خود را در معرض خشم و عذاب الهی قرار دادند.

فواید و پیامهای آیه:

1. خداوند هرگز بندگانش را بدون حجت و دلیل رها نمیکند و پیش از عذاب، حقیقت را برای آنان روشن میسازد تا عذری برای هیچکس باقی نماند.
2. دروغ بستن به خدا از بزرگترین گناهان است و خداوند آن را با شدیدترین بیان نکوهش کرده است.
3. ستم واقعی، ستم به خویشتن است؛ کسی که حق را میداند و به آن عمل نمیکند، در حقیقت به خودش ظلم کرده است.
4. این آیه به ما میآموزد که در دین، باید تنها از آنچه خداوند بیان کرده است پیروی کنیم و از هرگونه تحریف و نسبت دادن ناروا به دین بپرهیزیم، چرا که این کار، ظلمی آشکار است.