Surat As-Saffat — Ayat 117

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• وَآتَيْنَاهُمَا: lan Ingsun paringi marang sakarone (Nabi Musa lan Nabi Harun).
• الْكِتَابَ: kitab, yaiku Taurat.
• الْمُسْتَبِينَ: kang cetha banget, kang gamblang anggone nerangake, ora ana samar-samar.

1. Tafsir ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT nyritakake nikmat gedhe kang diparingake marang Nabi Musa lan Nabi Harun 'alaihimas-salam. Sakarone padha diparingi kitab Taurat, yaiku kitab saka ngarsane Allah kang isine cetha lan gamblang, ora ana barang kang samar utawa mbingungake. Kitab iki nerangake babagan wates-wates lan hukum-hukum agama kanthi blaka suta, mula sapa wae kang maca lan nggatekake bakal ngerti dalan kang bener.

Kitab Taurat iki dadi pituduh lan pepadhang kanggo wong Bani Israil ing jamane. Sakliyane paring kitab, Allah uga nuduhake marang sakarone dalan kang lurus, yaiku Islam, agama kang ora ana bengkong-bengkonge. Agama iki kang dadi dalane para nabi kabeh. Lan ora mung semono, Allah uga njaga jeneng apik sakarone, mula nganti saiki Nabi Musa lan Nabi Harun tansah disebut-sebut kanthi becik dening umat manungsa, dadi tuladha kanggo wong-wong kang iman lan taat.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Allah iku Maha Welas lan Maha Asih marang para nabi lan umate. Dheweke ora mung paring wahyu, nanging uga paring pituduh lan njaga jeneng apik.
• Kitab-kitab Allah iku kabeh cetha lan gamblang, ora ana kang samar. Mula kita kudu padha gelem maca lan nyinaoni supaya ora kesasar.
• Dadi wong kang taat lan iman marang Allah bakal tansah diparingi dalan kang lurus lan jeneng kang apik ing antarane manungsa.
• Kisah para nabi iku dadi pepeling lan tuladha kanggo kita kabeh, supaya kita padha semangat nglakoni agama Islam kanthi tenanan.
• Islam iku agama kang lurus, ora ana bengkong-bengkonge, mula kita kudu padha mantep lan ora goyah ing dalan iki.