سوره صافات — آیه 160

معانی کلمات:

• مُخلَصین: کسانی که خداوند آنان را برای خود خالص کرده و از هرگونه شرک و آلودگی پاک گردانیده است؛ نه کسانی که خود را خالص می‌دانند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در آیات پیشین، توصیف‌های ناروای مشرکان را درباره ذات پاک خود بیان فرمود که او را به داشتن فرزند و شریک نسبت می‌دادند. سپس در این آیه، آن توصیف‌های باطل را استثنا می‌کند و می‌فرماید: مگر بندگان خالص‌شده خداوند که او را از هر عیب و نقصی منزّه می‌دانند و هرگز به او دروغ نمی‌بندند و او را جز به صفات جلال و کمال که شایسته ذات بی‌همتای اوست، توصیف نمی‌کنند. این بندگان، دل‌هایشان از هر چه غیر خداست پاک شده و تنها به او دل بسته‌اند؛ از این رو، زبانشان نیز جز به حق و راستی و توصیف شایسته پروردگار جاری نمی‌شود. آنان نه تنها در گفتار، بلکه در کردار و پندار نیز از هرگونه شرک و کجروی به دورند و خداوند آنان را از میان بندگانش برگزیده و به اخلاص کامل رسانده است.

فواید و پیام‌های آیه:

• اخلاص، والاترین درجه بندگی است که انسان را از لغزش‌های گفتاری و رفتاری محفوظ می‌دارد و او را به توصیف درست پروردگار رهنمون می‌شود.
• خداوند بندگان مخلص خود را از هرگونه انحراف در شناخت و توصیف خویش محافظت می‌کند و آنان را الگویی برای دیگران قرار می‌دهد.
• این آیه مژده‌ای برای مؤمنان است که اگر دل به اخلاص بسپارند، خداوند آنان را در زمره بندگان برگزیده خود قرار می‌دهد و از گمراهی و باطل‌گویی نجات می‌بخشد.
• شناخت صحیح خداوند و توصیف او به صفات شایسته، نشانه ایمان راستین و رهایی از خرافات و اوهام مشرکان است.