Сураи Ас-Саффат — Оят 91

1. Маънои калимаҳо:

— «فَرَاغَ»: ба таври пинҳонӣ ва бо шитоб рӯй овард, моил шуд.

— «آلِهَتِهِمْ»: бутҳои онҳо, ки ба гумони худ онҳоро худо мепиндоштанд.

— «أَلَا تَأْكُلُونَ»: оё намехӯред? — ин ибора барои масхара ва тамасхур гуфта шудааст.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Иброҳим (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт, ки ман аз он чи шумо мепарастед, безорам, вай ба таври пинҳонӣ ва бо шитоб ба сӯи бутҳои онҳо рӯй овард. Дар назди он бутҳо хӯроке гузошта шуда буд, ки мушрикон барои худоёни сохтаи худ меоварданд. Иброҳим (алайҳис-салом) барои нишон додани беқудратии он бутҳо ва беасос будани парастиши онҳо, бо овози масхараомез ба онҳо муроҷиат кард ва гуфт: «Оё аз ин хӯроке, ки бароятон меоваранд, намехӯред?» Вай ин суханро гуфт, то ки қавми худро огоҳ созад, ки ин бутҳо ҷамоду беҷон ҳастанд, на сухан мегӯянд ва на хӯрок мехӯранд, пас чӣ гуна шумо онҳоро ба ҷои Худои ягона мепарастед? Ин амали Иброҳим (алайҳис-салом) як навъ далели ақлӣ ва мантиқӣ буд барои исботи ботил будани ширк ва бутпарастӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Иброҳим (алайҳис-салом) бо ҳикмат ва мантиқ ба муқобили ширк мубориза мебурд ва бутҳоро бо далелҳои равшан рад менамуд.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки бутҳо ва ҳар чизе, ки ба ҷои Худо парастиш мешавад, нафъу зарар надоранд, на мешунаванд ва на мебинанд, на сухан мегӯянд ва на ҷавоб медиҳанд.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон бо ақлу мантиқ андеша кунад ва танҳо Худои ягонаро, ки Холиқу Розиқ аст, парастиш намояд.

— Қиссаи Иброҳим (алайҳис-салом) дар Қуръон мисоли равшани далерӣ, сабр ва истиқомат дар роҳи тавҳид аст, ки моро ба сӯи имон ва ягонапарастӣ ҳидоят мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои ҳифзи ақидаи дуруст бояд бо илму ҳикмат ва бо рафтори нек ба муқобили ботил истод.