Ан-Ниса сүрәсе — Аять 120

Сүзләрнең мәгънәләре:

• يَعِدُهُمْ — аларга вәгъдә бирә (озак гомер, байлык, дәрәҗә кебек дөньяви нәрсәләрне вәгъдә итә).
• يُمَنِّيهِمْ — аларны хыялландыра, куллары җитмәс нәрсәләргә өметләндерә.
• غُرُورًا — алдау, ялган, хакыйкатьтән ерак булган вәгъдәләр.

Аять тәфсире:

Шайтан үзенә ияргән кешеләргә төрле ялган вәгъдәләр бирә: аларга озын гомер, мул байлык, югары дәрәҗәләр вәгъдә итә. Аларны хыялларга чумдыра, куллары җитмәс дөньяви максатларга өметләндерә. Ләкин бу вәгъдәләрнең барысы да — чиста алдау, буш хыял гына. Шайтанның вәгъдәләрендә бернинди хакыйкать тә, чынлык та юк. Ул кешеләрне аздыру өчен генә аларны юк-бар нәрсәләргә ышандыра. Аның максаты — кешене туры юлдан чыгарып, ахырда уңышсызлыкка һәм һәлакәткә илтү. Бу вәгъдәләрнең барысы да вакытлыча, ялган һәм кешене Аллаһыдан ераклаштыручы алдау гына.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

1. Шайтан — кешенең иң ачык дошманы, ул һәрвакыт ялган вәгъдәләр белән кешене аздырырга тырыша. Аның сүзләренә ышану — үзеңә зыян китерү.
2. Дөньяви максатларга бирелеп, аларны гомернең төп мәгънәсе итү — шайтанның алдавына эләгү. Чын бәхет — Аллаһыга итагать итүдә һәм аның ризалыгын эзләүдә.
3. Мөэмин кеше шайтанның вәгъдәләренә түгел, ә Аллаһының вәгъдәләренә ышанырга тиеш. Аллаһының вәгъдәләре хак, алар беркайчан да үтәлмичә калмый.
4. Бу аять кешене дөньяның узалмас ләззәтләренә бирелеп, ахирәтне онытмаска өнди. Чын уңыш — Аллаһы ризалыгын казануда.