Сураи Ан-Ниса — Оят 134

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ثَوَابَ: подош, мукофот, савоб — яъне натиҷаи некӯи амал.
• الدُّنْيَا: ҳаёти наздик, ҷаҳони фонии имрӯза.
• الْآخِرَةِ: ҳаёти охират, ҷаҳони ҷовидонӣ.
• سَمِيعًا: шунаванда — Худованд суханони бандагонашро мешунавад.
• بَصِيرًا: бинанда — Худованд аъмол ва ниятҳои бандагонашро мебинад.

1. Тафсири оят:

Ҳар касе аз мардум, ки бо амали худ танҳо подоши дунёро мехоҳад ва аз охират ғофил аст, бояд бидонад, ки подошу мукофоти дунё ва охират танҳо дар дасти Худованд аст. Пас, инсон бояд ҳар ду неъматро — хайри дунё ва охиратро — танҳо аз Худо талаб кунад, зеро ӯ молики ҳар ду ҷаҳон аст. Ҳар кӣ бо амали худ манфиати дунёро ҷӯяд, Худованд аз дунё ба ӯ он чизеро, ки тақдир кардааст, медиҳад, вале дар охират барои ӯ савобе нест. Ва ҳар кӣ подоши охиратро хоҳад, Худованд дар дунё низ он чиро, ки дӯст медорад, ато мекунад ва дар охират подоши ӯ биҳишт аст. Худованд шунавандаи гуфтори бандагонаш ва бинандаи кирдору ниятҳои онҳост; Ӯ аз ҳадафу мақсади ҳар кас огоҳ аст ва ҳар якро мувофиқи нияташ ҷазо медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба инсон меомӯзад, ки ҳадафи асосии амалҳои худро охират қарор диҳад, на танҳо манфиати зудгузари дунё.
• Худованд молики ҳар ду ҷаҳон аст; пас, банда бояд ҳамаи хоҳишҳои худро танҳо ба Ӯ биёварад ва аз дигарон умед набандад.
• Касе ки охиратро хоҳад, Худованд дар дунё низ рӯзии ӯро медиҳад; ин раҳмат ва адолати Парвардигорро нишон медиҳад.
• Огоҳии Худо аз гуфтор, кирдор ва ниятҳои бандагон боиси он мегардад, ки инсон амалҳои худро бо ихлосу некӯӣ анҷом диҳад.
• Ин оят ба мусулмонӣ ва Қуръон муҳаббат меафзояд, зеро нишон медиҳад, ки дини Ислом ҳам манфиати дунё ва ҳам саодати охиратро дар бар мегирад ва роҳи дурустро ба инсон нишон медиҳад.