Сураи Ан-Ниса — Оят 86

1. Маънои калимаҳо:

• حُيِّيتُم: ба шумо салом дода шуд.
• تَحِيَّة: салом, дуруд, орости сухан дар вақти вохӯрӣ.
• فَحَيُّوا: пас шумо ҷавоби салом диҳед.
• بِأَحْسَنَ مِنْهَا: ба некӯтар аз он (саломи беҳтар аз саломи додашуда).
• أَوْ رُدُّوهَا: ё ҳамон саломро баргардонед (мисли он ҷавоб диҳед).
• حَسِيبًا: ҳисобкунанда, нигаҳбон ва подошидиҳандаи амалҳо.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба мусулмонон фармон медиҳад, ки ҳангоме касе ба шумо салом диҳад, шумо бояд ба таври некӯтар аз саломи ӯ ҷавоб диҳед, ё ҳадди ақал мисли ҳамон саломро баргардонед. Масалан, агар касе бигӯяд «Ассалому алайкум», шумо метавонед бигӯед «Ва алайкуму-с-салом ва раҳматуллоҳи ва баракотиҳ» — ки ин беҳтар ва пурратар аст, ё ҳамон «Ва алайкуму-с-салом»-ро бигӯед. Ҷавоби беҳтар аз саломи додашуда афзалтар аст ва подоши бештар дорад. Ин фармон барои паҳн кардани меҳру муҳаббат, эҳтиром ва ягонагӣ дар байни мусулмонон аст. Дар охири оят Худованд мефармояд, ки Ӯ бар ҳама чиз ҳисобкунанда ва нигаҳбон аст — яъне ҳамаи амалҳои шумо, аз ҷумла салом додан ва ҷавоби салом, дар назди Ӯ сабт мешаванд ва ҳар кас мувофиқи амали худ подош ё ҷазо мегирад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Салом додан ва ҷавоби некӯ додан ба он як ибодат ва амали нек аст, ки подоши бузург дорад.
• Ислом ба мо меомӯзад, ки бо мардум бо некӯӣ, эҳтиром ва сухани зебо муносибат кунем.
• Ҷавоби беҳтар аз салом воситаи зиёд кардани муҳаббат ва дӯстӣ дар ҷомеа аст.
• Худованд ҳамаи амалҳои моро мебинад ва ҳисоб мекунад, бинобар ин бояд ҳатто дар салом ва сухани оддӣ низ самимӣ ва некӯ бошем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Ислом дини одоб, ахлоқ ва эҳтиром аст ва ҳар як амали хурд низ дар назди Худованд арзиш дорад.