Surja Ed-Duhan — Ajet 25

Kuptimi i fjalëve:

• Xhennate (جَنَّاتٍ): kopshte të bukura e të lulëzuara.
• Ujune (عُيُونٍ): burime uji që rrjedhin vazhdimisht.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar, pasi përmendi dënimin që i goditi Faraonit dhe popullit të tij, tani i drejtohet Profetit Muhamed (paqja qoftë mbi të) dhe popullit të tij, duke i bërë me dije se sa shumë begati dhe pasuri lanë pas ata që u shkatërruan. Ata kishin kopshte të mrekullueshme plot pemë dhe hije, burime uji që rrjedhin pa pushim, ara të mbjella, pallate të bukura dhe një jetë luksoze në të cilën jetonin të qetë dhe të kënaqur. Por kur erdhi urdhri i Allahut, ata u larguan nga të gjitha këto dhe u mbytën në det, duke lënë pas gjithçka që kishin grumbulluar. Kjo tregon se pasuria dhe kënaqësitë e kësaj bote nuk mbrojnë njeriun nga dënimi i Allahut kur ai vendos ta ndëshkojë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Kjo na mëson se begatitë e kësaj bote janë të përkohshme dhe nuk qëndrojnë për askënd, prandaj njeriu nuk duhet të mashtrohet prej tyre.
2. Ajeti na kujton fuqinë e Allahut, i Cili i jep begati kujt të dojë dhe ia merr atij kur të dojë, pa mundur askush ta pengojë.
3. Na nxit që të jemi mirënjohës ndaj Allahut për begatitë që na ka dhënë dhe t'i përdorim ato në rrugë që Ai i ka pëlqyer, në mënyrë që të mos i humbasim siç i humbën ata që ishin mosmirënjohës.
4. Tregon se largimi nga e vërteta dhe mohimi i Allahut sjell humbjen e gjithçkaje, ndërsa besimi dhe vepra e mirë i ruajnë begatitë dhe i shtojnë ato.