Аль-Вакиа сүрәсе — Аять 64

Сүзләрнең мәгънәләре:

• تزرعونه — сез аны үстерәсезме, үндерәсезме?
• الزارعون — үстерүчеләр, үндерүчеләр.

Аять тәфсире:

Әйә сез чәчкән орлыкны үстерәсезме, әллә Без аны үстерәбезме? Чынлыкта, кеше чәчү кебек гади генә эш башкара — орлыкны җиргә сала. Әмма аның үсүе, үнүе, башак бирүе — барысы да Аллаһның кодрәте белән була. Җир астындагы орлыкны тере үсемлеккә әверелдерүче, аңа үзеннән азык бирүче, үсенте чыгаручы — Аллаһы Тәгаләнең Үзе. Кеше моңа бернинди дә тәэсир итә алмый. Әгәр Аллаһ теләсә, шул ук орлыкны черек, файдасыз үлән итеп тә калдырыр иде. Шуңа күрә бу аятьтә Аллаһ кешеләргә үзләренең хәлсезлеген һәм Аллаһның кодрәтен искә төшерә: чәчү эше сезнеке түгел, ә үстерү — Аллаһы Тәгаләнең эше.

Гыйбрәтләр:

• Кеше үзенең көченә, хезмәтенә генә таянырга тиеш түгел, чөнки нәтиҗә бирүче — Аллаһ.
• Җирдәге һәрбер үсемлек, һәрбер икмәк — Аллаһның безгә рәхмәте, шуңа күрә аны кадерләргә һәм Аллаһка шөкер итәргә кирәк.
• Бу аять кешене тәкәбберлектән тыеп, Аллаһка тәвәккәл итәргә һәм һәр эштә Аңа мөрәҗәгать итәргә өйрәтә.
• Ризыкның чын хуҗасы Аллаһ икәнен аңлау, кешенең йөрәген изгелеккә, кыюлыкка һәм Аллаһның рәхмәтенә ышанычка тутыра.