Сураи Аль-Араф — Оят 114

1. Шарҳи вожаҳои оят:

— «نَعَمْ»: ҳа, бале — калимаи тасдиқ ва розӣ шудан.

— «الْمُقَرَّبِينَ»: наздикшудагон, онҳое ки дар манзалат ва мартаба назди шоҳ қарор мегиранд.

1. Тафсири оят:

Фиръавн дар посух ба ҷодугарон гуфт: ҳа, бале, барои шумо мукофот ва подош ҳаст, ва шумо ҳатман аз наздиктарин касон ба ман хоҳед буд. Яъне, агар шумо Мӯсоро дар мусобиқаи ҷодугарӣ ғолиб оед, на танҳо музди бузург мегиред, балки дар мартабаву манзалат низ ба ман наздик мешавед ва аз аҳли махсус ва муқаррабони дарбори ман қарор мегиред.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто подшоҳони золим низ барои расидан ба мақсадҳои худ ваъдаҳои бузург медиҳанд, аммо ин ваъдаҳо танҳо дар ҳаёти дунё ва ночиз аст.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки қудрат ва манзалати дунёвӣ арзиши ҳақиқӣ надорад, зеро Фиръавн низ чунин ваъдаҳо медод, аммо дар ниҳоят худ ва ваъдаҳояш нест шуданд.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои пайравии хоҳишҳои нафс ва ваъдаҳои дунёвӣ, ба сӯи ҳақиқат ва имон рӯй оварем, зеро танҳо Худованд аст, ки метавонад мартабаи ҳақиқӣ ва ҷовидонӣ ато кунад.

— Қиссаи ҷодугарон дар ин оят ва оятҳои дигар дарси бузургест барои ҳама: онҳо бо вуҷуди ваъдаҳои Фиръавн, ҳақиқатро диданд ва ба Худои ягона имон оварданд, ки ин нишонаи ақл ва равшанбинист.