Аль-Кияма сүресі — Аят 10

1. Сөздердің мағынасы:

• يَقُولُ — айтады, дейді.
• الْإِنسَانُ — адам; бұл жерде кәпір, күнәкар адам мағынасында.
• يَوْمَئِذٍ — сол күні, яғни Қиямет күні.
• أَيْنَ — қайда?
• الْمَفَرُّ — қашу жері, құтылу орны, паналар жер.

1. Тәпсірі:

Қиямет күнінің қорқынышты сәттері басталғанда, адамның көзі таңырқап, үрейлене қарайды, ай мен күннің жарығы жойылып, екеуі біріктіріледі. Міне, осы сәтте күнәкар адам қатты қорқыныш пен үмітсіздікке бой алдырып: «Қайда қашып құтыламын? Қайда паналаймын?» — деп айқайлайды. Бірақ ол кезде қашатын да, паналайтын да жер жоқ. Ол тек Алланың алдында жауап беруге мәжбүр болады. Бұл — сол күннің қорқынышы соншалықты зор екенін, тіпті ең қыңыр күнәкардың өзінің де құтылу жолын іздей бастайтынын білдіреді. Алайда ол іздеген пана табылмайды, себебі барлық іс Алланың қолында.

1. Пайдаланатын ғибраттар:

• Бұл дүние — өтпелі, ал Қиямет күні — мәңгілік. Сол күннің қорқынышынан сақтану үшін бүгіннен бастап жақсылық жасауға ұмтылу керек.
• Құтылу жолын іздеу тек осы дүниеде ғана мүмкін: иман келтіру, тәубе ету, жақсы амалдар жасау арқылы.
• Қиямет күнінде ешкімге паналауға болмайтынын білу — адамды Аллаға шын берілуге, Оның әмірлерін орындауға шақырады.
• Бұл аят адамды ойландырып, өмірдің мәнін түсінуге, Алланың разылығын іздеуге бағыттайды.
• Ислам — адамды осы дүниеде де, ақыретте де құтқарылуға жетелейтін жалғыз тура жол.