Сураи Аль-Иншикак — Оят 6

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «كادِحٌ»: кӯшишкунанда, меҳнаткунанда, яъне касе ки бо ранҷу заҳмат амал мекунад.

— «كَدْحًا»: кӯшишу меҳнати шадид, саъйу талоши бисёр.

— «فَمُلَاقِيهِ»: пас ӯро вохӯранда аст, яъне бо Парвардигораш рӯ ба рӯ хоҳад шуд ва ҷазои амалашро хоҳад дид.

1. Тафсири оят:

Эй инсон! Ҳамоно ту дар ҳаёти худ бо кӯшишу меҳнат машғулӣ ва ҳар коре, ки мекунӣ — хоҳ нек бошад ё бад — ба сӯи Парвардигорат бозмегардӣ. Ту дар ҳар қадаме, ки бармедорӣ, ба сӯи вохӯрӣ бо Парвардигорат наздик мешавӣ, то он рӯзе, ки ба Ӯ мулоқот кунӣ. Он рӯз ҳар кас ҷазои амали худро мебинад: агар некӣ карда бошад, бо фазлу раҳмати Худо подош мегирад, ва агар бадӣ карда бошад, бо адлу инсофи Ӯ ҷазо мебинад. Ҳеҷ амале, хоҳ хурд ва хоҳ бузург, беподош нахоҳад монд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят ба инсон ёдоварӣ мекунад, ки ҳаёти дунё ҷои кӯшишу озмоиш аст ва ҳар амали ӯ сабт мешавад.

— Инсон бояд ҳамеша ба ёд дошта бошад, ки рӯзе ба Парвардигораш мулоқот хоҳад кард ва ҷавоби амалҳои худро хоҳад дод; ин боиси он мешавад, ки некӣ кунад ва аз бадӣ парҳез намояд.

— Дар ин оят тасаллӣ ва умед барои ҳар инсонест, ки бо меҳнату заҳмат зиндагӣ мекунад: ҳеҷ кӯшише беподош намемонад, зеро Худо одилу меҳрубон аст.

— Ин оят инсонро ба сӯи худшиносӣ ва масъулиятшиносӣ ҳидоят мекунад, то ҳаёти худро дар роҳи некӣ ва ризои Худо бигузаронад.

— Ва дар ниҳоят, ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст ва ба инсон роҳи наҷот ва саодатро нишон медиҳад.