Surja Et-Teube — Ajet 125

Kuptimet e fjalëve:

• Merez (مَرَض): dyshim, hipokrizi dhe sëmundje shpirtërore në zemër.
• Rixhs (رِجْس): papastërti, ndotje shpirtërore, mosbesim dhe hipokrizi.
• Zadethum (زَادَتْهُمْ): u shtoi atyre.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon se ekzistojnë dy kategori njerëzish kur zbret një sure nga Kur'ani: besimtarët dhe hipokritët. Sa i përket hipokritëve – atyre që në zemrat e tyre kanë sëmundjen e dyshimit dhe hipokrizisë – zbritja e sureve dhe ajeteve të Kur'anit nuk u sjell dobi, por përkundrazi, ua shton atyre papastërtinë shpirtërore dhe mosbesimin mbi mosbesimin që tashmë e kishin.

Kjo ndodh sepse sa herë që zbret një ajet i ri, ata e mohojnë atë dhe dyshojnë në të, duke u thelluar kështu në humbje dhe largim nga e vërteta. Në vend që Kur'ani t'i shërojë zemrat e tyre, ai ua shton sëmundjen, sepse zemrat e tyre janë të mbyllura dhe të prishura. Ata vazhdojnë në këtë gjendje derisa i zë vdekja, duke mbetur në mosbesim të plotë – pa u penduar dhe pa e pranuar të vërtetën.

Ky ajet tregon se Kur'ani është shërim për besimtarët, por për hipokritët ai është shkak për shtimin e humbjes së tyre, sepse ata e refuzojnë atë me kokëfortësi dhe arrogancë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Kur'ani është mëshirë dhe shërim për zemrat e pastra, por për zemrat e sëmura ai është provë dhe dëshmi kundër tyre.
2. Njeriu duhet ta pastrojë zemrën nga dyshimi dhe hipokrizia, që Kur'ani të ketë efekt pozitiv në të.
3. Mosbesimi dhe hipokrizia janë sëmundje shpirtërore që shtohen me kalimin e kohës nëse nuk trajtohen me pendim dhe kthim te Allahu.
4. Ky ajet na mëson të jemi të sinqertë në besimin tonë dhe të mos i ngjajmë hipokritëve që i shton dyshimi çdo herë që dëgjojnë fjalën e Allahut.
5. Vdekja mbi mosbesim është fundi më i keq, prandaj duhet të nxitojmë drejt pendimit dhe besimit të sinqertë para se të na vijë vdekja.