توبہ سۈرىسى — ئايەت 125

1) ئايەتتىكى ئاچقۇچلۇق سۆزلەرنىڭ مەنىسى:

• مَرَضٌ (مەرەز): بۇ يەردە قەلب كېسىلى، يەنى شەك ۋە مۇناپىقلىق كۆزدە تۇتۇلىدۇ.
• رِجْسًا (رىجس): ناپاكلىق، خۇنۇك ئىش، كۇفرى ۋە گۇناھ مەنىسىدە.
• رِجْسِهِمْ (رىجسىھىم): ئۇلارنىڭ ئۆزلىرىدىكى ناپاكلىقى، يەنى ئۇلارنىڭ ئىلگىرىكى كۇفرى ۋە مۇناپىقلىقى.

2) ئايەتنىڭ تەپسىرى:

بۇ ئايەت مۇناپىقلارنىڭ ھالىنى بايان قىلىدۇ. ئاللاھ تائالا قۇرئان كەرىمنىڭ نازىل بولۇشى مۇئمىنلەرگە شىپا ۋە رەھمەت بولسا، قەلبىدە كېسەللىك — يەنى شەك ۋە مۇناپىقلىق — بار كىشىلەرگە زىيان ۋە ناپاكلىقنى ئاشۇرىدۇ. ئۇلار ھەر قېتىم يېڭى بىر سۈرە نازىل بولغاندا، ئۇنىڭدىكى ھۆكۈملەر ۋە ۋەقەلەرنى ئىنكار قىلىپ، شەكلىرى تېخىمۇ كۈچىيىدۇ، كۇفرى تېخىمۇ ئاشىدۇ. شۇنداق قىلىپ، ئۇلارنىڭ قەلبىدىكى ناپاكلىق ئۈستىگە يەنە بىر ناپاكلىق قوشۇلىدۇ. ئاخىرىدا ئۇلار ئىماندىن پۈتۈنلەي يىراقلىشىپ، كاپىر ھالەتتە ئۆلۈپ كېتىدۇ.

بۇ ئايەتتىن شۇنى چۈشىنىمىزكى، قۇرئان كەرىم ھەر بىر ئادەمگە ئوخشاش تەسىر كۆرسەتمەيدۇ. ئىمانى پاك ۋە قەلبى ساغلام كىشىلەر ئۈچۈن قۇرئان ھىدايەت ۋە نۇر بولسا، قەلبىدە شەك ۋە مۇناپىقلىق بار كىشىلەر ئۈچۈن ئۇ زىيان ۋە ھالاكەت سەۋەبى بولىدۇ. بۇ ئاللاھنىڭ ئادىل ھۆكمىدۇر: كىمكى ھەقىقەتنى ئىنكار قىلىپ، ئۆزىنىڭ ناپاك نىيىتىدە چىڭ تۇرسا، ئۇنىڭغا ھىدايەت يېتىپ بارمايدۇ.

ئەي مۇئمىن قېرىنداشلار! قۇرئان كەرىمنى قەلبىمىزنى پاك قىلىپ، ئىمان بىلەن ئوقۇيلى. ئۇنىڭ ھۆكۈملىرىنى چۈشىنىپ، ئەمەل قىلىشقا تىرىشايلى. قەلبىمىزنى شەك، مۇناپىقلىق ۋە ناپاكلىقتىن ساقلايلى. ئاللاھ تائالا بىزنى قۇرئاننىڭ نۇرى بىلەن نۇرلانغان، ئىمانى پاك، قەلبى ساغلام بەندىلەر قاتارىغا قوشسۇن. ئامىن.