Сураи Йунус — Оят 80

1. Маънои калимаҳо:

— «السَّحَرَةُ»: ҷамъи «ساحر» аст, яъне ҷодугарон, афсунгарон.

— «أَلْقُوا»: биафканед, партоед.

— «مَا أَنتُم مُّلْقُونَ»: он чи шумо мепартоед, яъне ҳар чизе ки дар даст доред аз расанҳо ва асоҳо.

1. Тафсири оят:

Вақте ки ҷодугарон назди Фиръавн омаданд ва ҳозир шуданд, ки бо Мӯсо (алайҳис-салом) муқобила кунанд, Мӯсо ба онҳо гуфт: «Биафканед он чи шумо меафканед!» Яъне ҳар чизе ки дар даст доред аз расанҳо ва асоҳои худ, ба замин партоед ва ҷодуи худро нишон диҳед. Мӯсо ин суханро бо итминони комил ба ёрии Парвардигор ва пирӯзии худ бар онҳо гуфт. Вай намехост аввалин касе бошад, ки чизе меафканад, то мардум гумон накунанд, ки вай аз ҷодуи онҳо тарсидааст ё мехоҳад пешдастӣ кунад; балки ба онҳо имкон дод, ки аввал он чи дар даст доранд, нишон диҳанд, то ҳақиқат равшантар гардад ва ҳуҷҷат бар онҳо тамом шавад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки даъвати ҳақ бояд бо итминон ва боварии комил ба ёрии Худо сурат гирад; Мӯсо (алайҳис-салом) бо вуҷуди он ки танҳо буд ва ҷодугарон бисёр буданд, дилаш ором буд ва аз муқобила наҳарос.

— Аз ин оят меомӯзем, ки ба мухолифон имкон додан ва ба онҳо майдон додан, то ҳуҷҷати худро пеш оранд, роҳи дурусти даъват аст; зеро ҳақ ҳамеша пирӯз мешавад ва ботил ҳар чанд қавӣ бошад, ниҳоят мағлуб мегардад.

— Ин оят моро ба сабр, ҳикмат ва эътимод ба Худованд дар рӯёрӯӣ бо душманони ҳақ даъват мекунад ва меомӯзад, ки пирӯзӣ танҳо аз ҷониби Парвардигор аст, на аз касрат ва қувваи зоҳирӣ.

— Қуръони Карим ҳатто лаҳзаҳои муқобилаи ҳақ ва ботилро бо чунин равшанӣ баён мекунад, ки дили инсонро ором ва ба ваъдаи ёрии Худо мутмаин месозад; ин ҳама барои он аст, ки мо ба ин китоби осмонӣ муҳаббат пайдо кунем ва ба он пайравӣ намоем.