Surah Hud — Talata 117

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• لِيُهْلِكَ الْقُرَىٰ – upang wasakin ang mga pamayanan (mga bayan).
• بِظُلْمٍ – dahil sa kawalang-katarungan (mula sa Kanya sa kanila).
• مُصْلِحُونَ – mga nagpapabuti ng kanilang mga gawa, mga nananampalataya, at mga umiiwas sa katiwalian at pang-aapi.

Interpretasyon ng Talata:

O Muhammad, hindi kailanman nangyari sa iyong Panginoon na Kanyang wasakin ang mga pamayanan dahil sa kawalang-katarungan mula sa Kanya sa kanila, samantalang ang kanilang mga naninirahan ay mga nagpapabuti sa kanilang mga sarili at sa kanilang mga gawain – mga naniniwala sa Kanya at sumusunod sa Kanyang mga utos, umiiwas sa Kanyang mga ipinagbabawal, at hindi gumagawa ng katiwalian sa lupa. Ang kapahamakan ay dumarating lamang sa mga pamayanan kapag ang kanilang mga naninirahan ay naging mga tagagawa ng katiwalian – mga hindi naniniwala, mga mapang-api, at mga lumalabag sa mga utos ng Allah. Kaya't ang pagwasak ay bunga ng kanilang sariling mga kasalanan at pang-aapi, hindi ng kawalang-katarungan mula sa Allah – Siya ay napakataas at niluluwalhati higit pa rito.

Mga Aral na Mapupulot:

1. Ang katarungan ng Allah ay ganap – hindi Niya pinarurusahan ang sinuman nang walang dahilan, at hindi Niya sinisira ang mga taong nagpapabuti at nananampalataya.
2. Ang kaligtasan mula sa kapahamakan ay nakakamit sa pamamagitan ng pananampalataya at mabubuting gawa – ito ang daan tungo sa kapayapaan sa mundo at sa kabilang buhay.
3. Ang Islam ay nagtuturo ng pagiging responsable – ang bawat tao at bawat pamayanan ay may pananagutan sa kanilang mga ginagawa; ang kabutihan ay nagdudulot ng kaligtasan, at ang kasamaan ay nagdudulot ng kapahamakan.
4. Ang talatang ito ay nagbibigay ng pag-asa at katiyakan sa mga mananampalataya – na sila ay nasa ilalim ng pangangalaga at awa ng Allah, at hindi sila mapapahamak habang sila ay nananatili sa katuwiran.