Surja Hud — Ajet 117

Kuptimet e fjalëve:

• لِيُهْلِكَ: të shkatërrojë e të zhdukë.
• الْقُرَى: vendbanimet dhe qytetet.
• بِظُلْمٍ: për shkak të padrejtësisë së Tij ndaj tyre (Zoti është i pastër nga kjo).
• مُصْلِحُونَ: që bëjnë vepra të mira, besimtarë dhe të ndershëm në tokë.

Interpretimi i ajetit:

O i dërguar! Zoti yt nuk e ka zakon t'i shkatërrojë qytetet dhe vendbanimet për shkak të padrejtësisë së Tij ndaj banorëve të tyre, sepse Ai është i pastër nga çdo padrejtësi. Ai nuk i shkatërron ata përderisa janë njerëz të mirë, që veprojnë drejt, që besojnë dhe largohen nga prishja e tokës. Shkatërrimi i tyre ndodh vetëm atëherë kur ata vetë bëhen keqbërës, mohues dhe përhapës të ligësisë e padrejtësisë në tokë. Pra, dënimi i Zotit vjen vetëm për shkak të veprave të këqija të njerëzve, jo për shkak të padrejtësisë së Tij.

Përfitimet nga ajeti:

• Zoti është i drejtë absolut dhe nuk i dënon robërit e Tij pa shkak; dënimi i Tij vjen vetëm kur njerëzit meritojnë me veprat e tyre.
• Kjo na mëson se siguria dhe begatia e një shoqërie varen nga veprat e mira dhe besimi i njerëzve; sa më shumë të përhapet e mira, aq më shumë mbrohet vendi nga dënimet.
• Ajeti na nxit të jemi gjithmonë në radhët e të mirëve dhe të ndershëmve, sepse kjo është shkak për mbrojtjen e Zotit ndaj nesh.
• Na tregon se mëshira e Zotit i paraprin dënimit të Tij; Ai nuk nxiton në ndëshkim, por pret që njerëzit të kthehen në të mirë.