Suurah Huud — Aayad 117

Macnaha Erayada:

• لِيُهْلِكَ الْقُرَى: inuu halaago magaalooyinka dadkooda ku nool.
• بِظُلْمٍ: dulmi ka yimaada Eebe (oo ka xorooban), ama dulmi ay dadku isu gaystaan.
• مُصْلِحُونَ: kuwa wanaajiya camalkooda, oo ka fogaada fasaadka iyo dulmiga, oo rumeeyay Eebe.

Tafsirka Aayadda:

Eebahaa (Nabiyow) ma aha mid halaaga magaalooyinka isagoo dulmi ku haya dadkooda, xaalkoodu yahay iyagoo wanaajiya camalkooda, oo rumaysan Ilaahay, oo ka fogaada fasaadka iyo dulmiga. Haddaba sidaas oo kale ma aha Eebe inuu halaago dad aan xumaan iyo fasaad ku jirin. Halaagu wuxuu ku dhacaa oo kaliya dadka ku kaca gaalnimo, dulmi, iyo falalka xun, laakiin kuwa wax wanaajiya oo noloshooda ku hagaajiya cibaadada Eebe iyo wanaagga dadka, Eebe kama halaago. Tani waa raxmadda Ilaahay iyo caddaaladdiisa, waayo ma halaago qoom aan xaq u ahayn halaag.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayadda:

1. Caddaaladda Eebe: Aayaddu waxay muujinaysaa in Eebe yahay Caddaal-ku-filan, oo aan halaagin dad aan dambi galin, taasoo dadka ku baraarujinaysa inay ku kalsoonaadaan Eebe oo aanay ka cabsanayn dulmigiisa.
2. Dhiirigelin wanaagga: Waxay ku boorinaysaa dadka inay ku camal falaan wanaagga iyo dib-u-habaynta (Islaax), maxaa yeelay Eebe wuxuu ilaaliyaa kuwa wax wanaajiya oo kama halaago iyaga.
3. Digtoonaan ka fasaadka: Aayaddu waxay uga digaysaa dadka inay ka fogaadaan fasaadka iyo dulmiga, maxaa yeelay halaagu wuxuu ku xiran yahay xumaan iyo fasaad, ee qofkii doonaya badbaadada ha iska ilaaliyo waxyaalahaas.
4. Rajo iyo nabadgalyo: Waxay siinaysaa rajo dadka mu'miniinta ah in Eebe uu ka ilaalin doono halaagga intay ku sugan yihiin wanaagga iyo toosnaanta, taasoo ku xoojinaysa Imaankooda oo ku xidhaysa Eebe.