Сураи Аль-Хиджр — Оят 51

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• نَبِّئْهُمْ (наббиъҳум): ба онҳо хабар деҳ, огоҳ кун.
• ضَيْفِ (зайф): меҳмон. Ин калима дар забони арабӣ ҳам ба як нафар ва ҳам ба ҷамъ, ҳам ба мард ва ҳам ба зан итлоқ мешавад.
• إِبْرَاهِيمَ (Иброҳим): пайғамбари бузурги Худо, ки дар Қуръон бисёр ситоиш шудааст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Пайғамбари худ (с) мефармояд, ки ба бандагони Ман хабар деҳ, ки Ман омурзандаи тавбакунандагон ва меҳрубонам ба онҳо, ва азоби Ман азоби дарднок аст барои онҳое, ки тавба намекунанд. Сипас мефармояд: ва ба онҳо хабар деҳ аз меҳмонони Иброҳим (а), ки фариштагон буданд. Онҳо ба суроғи Иброҳим (а) омаданд ва ӯро ба фарзанди нав — Исҳоқ (а) — ва баъд аз ӯ Яъқуб (а) мужда доданд, ва инчунин бо хабари ҳалокати қавми Лут (а) омада буданд. Ин меҳмонон дар шакли одамон ба назди Иброҳим (а) омаданд ва ӯ онҳоро меҳмон кард, аммо онҳо аз таом нахӯрданд, ки ин боиси тарсу ҳарос дар дили Иброҳим (а) гардид, баъд ба ӯ гуфтанд, ки мо фариштаем ва барои азоб кардани қавми Лут фиристода шудаем.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд бандагони худро ба тавба ва бахшоиш даъват мекунад ва мехоҳад, ки онҳо аз раҳмати Ӯ ноумед нашаванд.
• Қиссаҳои пайғамбарон дар Қуръон барои тасаллӣ ва ибрат гирифтани мӯъминон оварда шудаанд.
• Меҳмоннавозӣ ва эҳтироми меҳмон — ки Иброҳим (а) намунаи олии он буд — сифати некӯи исломӣ аст.
• Худованд ҳам ғаффор (бахшанда) ва ҳам шадидулъиқоб (сахтгирифторкунанда) аст; ин боиси он мешавад, ки инсон ҳам ба умеди раҳмат ва ҳам аз тарси азоб ба сӯи Худо рӯй оварад.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст, ки дар он ҳам хушхабар ва ҳам огоҳӣ аз азоб ҷамъ шудааст, то инсон ба роҳи рост ҳидоят ёбад ва ба ислом ва Қуръон дилгарм шавад.