Сураи Аль-Хиджр — Оят 52

1. Маънои калимаҳо:

— «إِذْ»: ҳангоме ки.

— «سَلَامًا»: салом, яъне сухани осоишу дурудрасоне.

— «وَجِلُونَ»: тарсандагон, хавфнокон.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки меҳмонон бар Иброҳим (алайҳис-салом) даромаданд, аввал ба ӯ салом доданд ва гуфтанд: «Салом». Иброҳим низ саломи онҳоро бо беҳтару пурратар аз он ҷавоб дод. Сипас барои онҳо хӯрок — гӯшти гӯсфанди бирён омода кард, то ки бихӯранд, зеро гумон мекард, ки онҳо одаманд. Аммо вақте ки дид, ки онҳо ба хӯрок даст намезананд ва аз он намехӯранд, ба онҳо гуфт: «Мо аз шумо метарсем». Ин тарс аз он буд, ки дар он замон агар меҳмоне аз хӯроки мизбон нахӯрад, ин нишонаи нияти бад доштан ҳисоб мешуд.

1. Фоидаҳои оят:

— Салом додан ва бо ҷавоби беҳтар аз саломи дигарӣ посух гуфтан суннати неки паёмбарон аст ва дар муносибатҳои байни одамон меҳру муҳаббат ва боварӣ меафзояд.

— Меҳмоннавозӣ ва омода кардани хӯрок барои меҳмон сифати баланди Иброҳим (алайҳис-салом) буд, ки барои ҳамаи мусулмонон намунаи ибрат аст.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто паёмбарони бузург низ инсон буданд ва эҳсосоти табиӣ доштанд; онҳо метарсиданд ва хавотир мешуданд, аммо ба Худо таваккал мекарданд.

— Худо дар Қуръон ҳатто ҷузъиёти хурди зиндагии паёмбаронро нақл мекунад, то ки мо аз онҳо сабр, меҳмоннавозӣ, некӯахлоқӣ ва таваккал ба Худоро омӯзем ва ба ин китоби осмонӣ бовариамон бештар гардад.