Surat Al-Hijr — Ayat 84

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• فَمَا أَغْنَىٰ (fa mā aghnā): mula ora bisa mènèhi paédah, ora bisa nolak, ora bisa nyukupi.
• عَنْهُم (‘anhum): saka wong-wong mau.
• مَا كَانُوا يَكْسِبُونَ (mā kānū yaksibūn): apa kang padha ditindakake lan diklumpukake, awujud bandha, pangkat, kekuwatan, lan omah-omah kang kuwat.

2) Katrangané ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT nyritakake bab wong-wong kang padha diazab ing wayah esuk. Nalika iku, siksa saka Allah teka lan numpes wong-wong mau. Sakabehing bandha, kasugihan, pangkat, kekuwatan, lan bètèng-bètèng kang ana ing gunung-gunung, kang padha diklumpukake lan dibanggakake, ora bisa mènèhi paédah sethithik wae. Kabeh mau ora bisa nolak siksa saka Allah. Sing padha dikira bakal nylametake, jebul ora ana gunané babar pisan. Iki dadi piwulang kanggo wong-wong kang padha gumantung marang donya, supaya padha ngerti yèn bandha lan kekuwatan iku ora bisa ngluwari saka azabé Allah nalika wis tekan wektuné.

3) Faédah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngélingake marang kita yèn bandha, pangkat, lan kekuwatan iku ora bisa nylametake awake dhewe saka siksa Allah. Mula, aja padha gumantung marang barang-barang donya wae.
• Kita dijak supaya padha ngutamakake iman lan taqwa marang Allah, amarga iku kang bakal migunani ing akherat.
• Ayat iki nuduhake yèn Islam iku agama kang ngandhut piwulang kang jujur lan nyata, ora mung ngajak nglumpukake donya, nanging uga ngélingake bab tanggung jawab ing ngarsané Allah.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih seneng nyedhaki Al-Qur’an lan ngamalake isiné, amarga Al-Qur’an iku pepadhang lan pituduh kanggo urip ing donya lan akherat.