سوره مریم — آیه 86

معانی کلمات:

• وِرْدًا: جمع «وارد» به معنای واردشوندگان؛ در اینجا به معنای گروهی که تشنه به سوی آب میروند، اما در آیه به صورت تشبیهی برای گناهکارانی است که تشنه و بیآب به سوی جهنم رانده میشوند.

تفسیر آیه:

در این آیه، خداوند متعال صحنهای از روز قیامت را ترسیم میکند که در آن، مجرمان و گناهکاران (کسانی که به خدا و رسولش کفر ورزیده و مرتکب گناهان بزرگ شدهاند) به سوی جهنم سوق داده میشوند. واژه «وِرْدًا» به حالتی اشاره دارد که این افراد مانند گروهی تشنه که به سوی آبگاه میروند، اما در اینجا به سوی آتش جهنم رانده میشوند؛ در حالی که عطش شدید دارند و از شدت تشنگی، گلویشان خشکیده و با پای پیاده و ذلت و خواری به سوی دوزخ حرکت میکنند. این سوق دادن با شدت و قهر الهی همراه است و هیچ پناهگاه یا شفاعتکنندهای برای آنها وجود ندارد. در مقابل، در آیات قبل، پرهیزگاران با عزت و احترام به سوی بهشت و رحمت الهی برده میشوند، اما این گروه با خواری و عطش به سوی عذاب ابدی رانده میشوند.

فواید و پیامهای آیه:

1. عدالت الهی: این آیه نشان میدهد که خداوند عادل است و هر کس در دنیا راه گناه و کفر را پیش بگیرد، در آخرت با عدالت کامل مجازات میشود؛ بنابراین هیچ ظلمی در کار نیست و هر کس نتیجه اعمال خود را میبیند.
2. هشدار به گناهکاران: این آیه برای کسانی که در گناه غوطهورند، هشداری جدی است که عاقبت کارشان ذلت و عذاب است؛ پس باید قبل از فرا رسیدن آن روز، توبه کنند و به سوی خدا بازگردند.
3. اهمیت تقوا: در مقابل سرنوشت مجرمان، سرنوشت پرهیزگاران قرار دارد که با عزت به سوی بهشت میروند؛ این تقابل، انسان را ترغیب میکند که در دنیا راه تقوا و بندگی را برگزیند تا در آخرت از رحمت الهی بهرهمند شود.
4. شناخت رحمت خدا: این آیه با نشان دادن عذاب مجرمان، رحمت و لطف خدا را نسبت به مؤمنان آشکار میکند و انسان را شکرگزار نعمت هدایت و ایمان میکند که او را از چنین سرنوشتی نجات داده است.