Сураи Аль-Бакара — Оят 98

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• عَدُوًّا — душман.
• مَلَائِكَتِهِ — фариштагони Худо.
• رُسُلِهِ — паёмбарони Худо, ки аз фариштагон ва одамон мебошанд.
• جِبْرِيلَ — Ҷабраил, фариштаи бузург, ки ваҳйро ба паёмбарон мерасонад.
• مِيكَالَ — Микоил, фариштаи бузург, ки ба ризқу рӯзӣ ва борон масъул аст.
• الْكَافِرِينَ — кофирон, яъне онҳое, ки ҳақро инкор мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки ҳар касе бо Худо, фариштагони Ӯ, паёмбарони Ӯ ва бахусус бо ду фариштаи муқарраби худ — Ҷабраил ва Микоил — душманӣ кунад, пас бидонад, ки Худо низ бо кофирон душман аст. Сабаби зикри алоҳидаи Ҷабраил ва Микоил он аст, ки яҳудиён гумон мекарданд, ки Ҷабраил душмани онҳост ва Микоил дӯсту ҳимоятгари онҳо. Худо равшан сохт, ки ҳар кас бо яке аз ин ду фаришта душманӣ кунад, гӯё бо дигаре ва бо Худо низ душманӣ кардааст. Ҳамин тавр, душманӣ бо фариштагон ва паёмбарон душманӣ бо Худост ва ҳар ки бо Худо душманӣ кунад, дар зиён ва хусрони ошкор аст. Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки кофирон — хоҳ аз миёни онҳо бошад, хоҳ аз дигарон — душмани Худо ҳастанд ва Худо низ бо онҳо душман аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки душманӣ бо Худо, фариштагон ва паёмбарон боиси хусрони бузург мегардад.
• Эҳтиром ва муҳаббат ба фариштагон ва паёмбарон қисми имон аст.
• Худо одилу адолатпеша аст ва бо кофирон душман аст, аммо бо бандагони мӯъмин меҳрубон аст.
• Ин оят моро ба сӯи имон ва итоат ба Худо ва паёмбаронаш тарғиб мекунад, то аз душмании Худо дур бошем ва ба раҳмати Ӯ наздик шавем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва оятҳои он моро ба роҳи рост ва саодати ҷовидонӣ ҳидоят мекунанд.