سوره انبیا — آیه 59

معانی کلمات:

• آلِهَتِنَا: معبودان ما، خدایان ما (بت‌ها).
• الظَّالِمِینَ: ستمگران، کسانی که از حد خود تجاوز کنند.

تفسیر آیه:

هنگامی که قوم ابراهیم (علیه السلام) از مراسم عید خود بازگشتند و به معبد خود رسیدند، با صحنه‌ای تکان‌دهنده مواجه شدند؛ بت‌هایشان را شکسته و خرد شده یافتند. آن‌ها که از این وضعیت به خشم آمده بودند، با تعجب و ناراحتی از یکدیگر پرسیدند: «چه کسی با معبودان ما چنین کرده است؟» سپس افزودند: «به راستی که او از ستمکاران است»؛ زیرا جرأت کرده بود به مقدسات آنان بی‌حرمتی کند و بت‌هایی را که شایسته تعظیم و تکریم می‌دانستند، تحقیر نماید. این سخن در حالی بود که آن‌ها نمی‌دانستند این کار توسط ابراهیم (علیه السلام) انجام شده است؛ جوانی که با شجاعت و ایمان، علیه بت‌پرستی قیام کرده بود تا حقیقت توحید را آشکار سازد.

فواید و درس‌های آیه:

• این آیه نشان می‌دهد که انسان‌ها به طور فطری، کسی را که به مقدسات و ارزش‌های آن‌ها بی‌حرمتی کند، ستمکار می‌دانند؛ اما نکته مهم این است که گاهی ارزش‌های نادرست و خرافی، انسان را از تشخیص حق و باطل بازمی‌دارد و او را وادار می‌کند تا حق را ستم و باطل را حق بپندارد.
• ایمان راستین، شجاعت می‌آفریند؛ ابراهیم (علیه السلام) با وجود اینکه می‌دانست قومش بت‌ها را مقدس می‌شمارند، برای بیدار کردن آنان و نشان دادن پوچی بت‌ها، این اقدام را انجام داد. این درس بزرگی است که مؤمن باید در برابر خرافات و باطل، شجاع و استوار باشد و برای روشنگری دیگران، از هیچ تلاشی فروگذار نکند.
• قرآن کریم با بیان این داستان، به انسان می‌آموزد که بت‌ها و معبودهای دروغین، هرگز نمی‌توانند از خود دفاع کنند و سزاوار پرستش نیستند؛ تنها خدای یگانه است که شایسته عبادت و ستایش است و اوست که همیشه حامی و نگهدار بندگان مؤمن خود است.