ซูเราะฮฺ อัล-อัมบิยาอ์ — อายะฮฺ 59

ความหมายของคำศัพท์:

• بِآلِهَتِنَا (แก่บรรดาเทพเจ้าของเรา) หมายถึง รูปปั้นที่พวกเขาเคารพบูชา
• الظَّالِمِينَ (บรรดาผู้อธรรม) หมายถึง ผู้ที่ล่วงละเมิดและกระทำผิดอย่างร้ายแรง

การตีความ (ตัฟซีร):

เมื่อบรรดาผู้ที่นับถือรูปปั้นเหล่านั้นกลับมายังสถานที่ที่พวกเขาใช้เคารพบูชา พวกเขาพบว่ารูปปั้นที่พวกเขาให้ความเคารพสักการะได้ถูกทำลายแตกหักเป็นชิ้น ๆ ด้วยความโกรธแค้นและตกใจ พวกเขาจึงหันไปถามกันและกันว่า "ใครกันที่กล้าทำแบบนี้กับเทพเจ้าของเรา? แท้จริงผู้ที่กระทำเช่นนี้จะต้องเป็นผู้ที่อธรรมอย่างแน่นอน" พวกเขามองว่าการกระทำดังกล่าวเป็นการลบหลู่ดูหมิ่นสิ่งที่พวกเขายกย่องให้สูงส่ง และเป็นการก้าวล่วงต่อสิ่งที่ควรได้รับความเคารพอย่างยิ่ง โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่าผู้ที่ลงมือทำคืออิบรอฮีม อะลัยฮิสสลาม ผู้ซึ่งได้ทำลายรูปปั้นเหล่านั้นเพื่อพิสูจน์ความไร้พลังของสิ่งที่พวกเขาบูชา

บทเรียนและคุณประโยชน์จากโองการนี้:

1. การปกป้องศรัทธาและยืนหยัดต่อสู้กับความเท็จต้องอาศัยความกล้าหาญ แม้ต้องเผชิญกับเสียงคัดค้านและการกล่าวหาจากสังคมก็ตาม อิบรอฮีม อะลัยฮิสสลาม กล้าที่จะทำลายสิ่งที่ผู้คนเคารพบูชาแม้เขาจะอยู่เพียงลำพัง เพราะเขามั่นใจในความจริงที่เขายึดมั่น
2. ผู้ที่ยึดมั่นในความจริงมักถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ผิดเสมอในสายตาของผู้ที่หลงผิด แต่ท้ายที่สุดความจริงจะปรากฏชัดและชนะ ดังที่อัลลอฮ์ทรงทำให้เรื่องราวของอิบรอฮีมเป็นบทเรียนแก่ชนรุ่นหลัง
3. การตั้งคำถามถึงผู้กระทำผิดเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์ แต่ผู้ศรัทธาควรพิจารณาอย่างรอบคอบก่อนตัดสินว่าใครผิดใครถูก เพื่อไม่ให้ตกอยู่ในอคติและการกล่าวหาที่ปราศจากหลักฐาน
4. โองการนี้สอนให้เราเห็นว่าการยึดติดกับสิ่งที่ไม่มีอำนาจจะให้คุณหรือโทษใด ๆ นั้นเป็นความโง่เขลา และการปลดปล่อยตนเองจากสิ่งเหล่านั้นคือหนทางแห่งอิสรภาพที่แท้จริงของจิตวิญญาณ
5. ความอดทนของอิบรอฮีมต่อการถูกกล่าวหาว่าเป็น "ผู้อธรรม" สอนให้เรารู้ว่า การถูกสังคมประณามในหนทางที่ถูกต้องนั้นมิใช่ความพ่ายแพ้ แต่คือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ในสายตาของอัลลอฮ์