سورت شعراء — آیت 87

د کلمو معناګانې:

• تُخْزِنِي: ما رسوا کړې، سپک کړې، ذلیله کړې.
• يَوْمَ يُبْعَثُونَ: هغه ورځ چې خلک به له قبرونو راژوندي کیږي (د حساب او جزا ورځ).

تفسیر:

حضرت ابراهیم علیه السلام په خپل دعا کې له خپل رب څخه غوښتنه کوي چې ای پروردګاره! په هغه ورځ چې ټول مخلوقات به له قبرونو راپاڅیږي او د حساب او سزا لپاره به حاضر شي، ما مه رسوا کوه او زما په ذلت سره زه مه سپکوې. دا دعا د هغه ورځې د سترې وېرې څخه پرده لرې کوي چې هلته به نه مال ګټه رسوي او نه زامن، بلکې یوازې هغه څوک به بریالی وي چې له پاک او سالم زړه سره (له شرک، نفاق او بدیو څخه پاک) د خپل رب په وړاندې حاضر شي. دا دعا په حقیقت کې د قیامت د ورځې د رسوایۍ او عذاب څخه د خلاصون غوښتنه ده، ځکه چې په هغه ورځ به هر څوک د خپلو عملونو سره مخ شي.

فایدې:

• دا آیت مومنانو ته دا درس ورکوي چې د قیامت د ورځې د رسوایۍ څخه باید ووېرېږي او د دې لپاره باید په دې دنیا کې د عمل صالح او پاک زړه ولري.
• دا دعا موږ ته ښیي چې حتی انبیاء کرام هم د قیامت له وېرې دعا کوي، نو موږ باید څومره زیات له هغې ورځې ووېرېږو او د هغې لپاره چمتوالی ونیسو.
• په دې آیت کې د قیامت د ورځې د ذلت او رسوایۍ څخه د خلاصون لپاره یوازې د پاک زړه اهمیت ښودل شوی، چې دا د ایمان او نیکو اعمالو اصل دی.
• دا آیت د دعا اهمیت ښیي چې مومن باید تل له خپل رب څخه د آخرت د بریالیتوب غوښتنه وکړي او په دې دنیا کې د مال او اولاد پر ځای د آخرت د نجات فکر وکړي.