Suurah As-Sajdah — Aayad 12

Macnaha ereyada:

• Naakisu ruusihim: Madax-hoos-u-dhigid, oo ah calaamad ceeb iyo dulli.
• Abṣarnaa: Waxaan aragnay oo aan garannay xaqiiqda.
• Fārjiʿnā: Nagu celi adduunka.
• Mūqinūn: Waxaan yaqiinsannay oo aan rumaynay si dhab ah.

Tafsiirka:

Haddii aad arki lahayd, Nabiyow, xaalka mujrimiinta Maalinta Qiyaame markay madaxa hoos u dhigeen cabsi, ceeb iyo sharaf-darro darteed, oo ay hor taagan yihiin Eebahood, waxaad arki lahayd arrin aad u weyn oo cakiran. Waxay ku hadlayaan iyagoo qiranaya oo dhihi: "Eebow, waannu aragnay waxa aan hore u beeninayney, waannu maqallay runta aad ku soo diratay rasuulladaada, haddaba nagu celi adduunka si aan u camal fanno wanaag, waannu hadda yaqiinsannay si dhab ah waxa aan hore uga gaaloobayney – Qiyaamaha, iyo inaad soo bixi doonto kuwa dhintay."

Waa qirasho ka dib markay waqtigu dhammaaday, iyo rajo been abuur ah oo aan la aqbalayn, maxaa yeelay markay arkeen cadaabka ayay toobad keenayeen, laakiin toobaddaas waxba kama tarto.

Faa'iidooyin laga qaato aayadda:

1. Qiyaamadu waa run, waa maalin dhab ah oo qof kastaa la kulmi doono Eebihiis, wuxuuna arki doonaa waxa uu horay u camal falay.
2. Ceebta iyo dulliga Maalinta Qiyaame waxay ku dhacdaa kuwa gaalada ah, halka mu'miniinta ay ku noqon doonaan ammaan iyo sharaf.
3. Nolosha adduunku waa fursad aan la soo celin doonin, haddaba qofkii doonaya inuu toobad keeno waa inuu ku degdegaa inta uu nool yahay, ka hor inta aysan iman maalin aan toobad lagu aqbalayn.
4. Aayaddu waxay ku digaysaa inaanan dhagrin waqtiga, isla markaana aanan ku kalsoonaan nolosha adduun, ee aan u camal fanno waxa naga anfaci doona Aakhiro.