سوره صافات — آیه 169

معانی کلمات:

• لَکُنّا: قطعاً میبودیم.
• عِبادَ الله: بندگان خدا.
• المُخلَصین: کسانی که خداوند آنان را برای خود خالص کرده و از هرگونه شرک و آلودگی پاک گردانیده است.

تفسیر آیه:

این جمله ادامهی سخن کفار مکه است که پیش از بعثت پیامبر اسلام (صلیاللهعلیهوسلم) میگفتند: «اگر ما نیز مانند امتهای پیشین، کتابی از کتب آسمانی (مانند تورات) یا پیامبری از پیامبران الهی میداشتیم، قطعاً بندگان خالص و مخلص خدا میشدیم و در ایمان و عبادت، صادق و یکتاپرست میبودیم و هرگز مانند مشرکان، راه کفر و شرک را در پیش نمیگرفتیم.»

اما خداوند در ادامه این سخن آنان را دروغگو معرفی میکند؛ زیرا وقتی پیامبر اسلام (صلیاللهعلیهوسلم) با قرآن کریم به سوی آنان آمد، به او کفر ورزیدند و ایمان نیاوردند. بنابراین، این ادعای آنان صرفاً یک بهانه واهی بود و اگر در آن زمان نیز کتاب و پیامبری میداشتند، باز هم از روی عناد و لجاجت، ایمان نمیآوردند. آنان به زودی در روز قیامت، عاقبت کفر و تکذیب خود را خواهند دید و به عذاب سختی گرفتار خواهند شد.

فواید و پیامهای آیه:

• انسانها نباید برای نافرمانی و کفر خود بهانه بیاورند؛ چرا که حجت خداوند بر همه تمام شده و هیچ عذری پذیرفته نیست.
• ادعای ایمان بدون عمل، ارزشی ندارد؛ ایمان واقعی آن است که با تسلیم و اطاعت همراه باشد.
• خداوند تنها بندگانی را «مخلص» میخواند که در عمل و اعتقاد، خالصانه او را عبادت کنند و از هرگونه شرک و ریا پرهیز نمایند.
• این آیه هشداری است به همه ما که از فرصتهای هدایت و نعمتهای الهی بهدرستی استفاده کنیم و بهانهجویی را کنار بگذاریم تا در زمره بندگان مخلص خداوند قرار گیریم.