Sâffât Suresi — Ayet 169

Kelime Anlamları:

• لَكُنَّا: Olurduk, olacaktık.
• عِبَادَ: Kullar.
• الْمُخْلَصِينَ: (Allah tarafından) arındırılmış, ihlasa erdirilmiş, samimi kullar.

Tefsir:

Bu âyet, Mekkeli müşriklerin, Peygamber Efendimiz (s.a.v.) gelmeden önce söyledikleri iddialı sözlerinin bir parçasıdır. Onlar diyorlardı ki: "Eğer bize de önceki toplumlara gelen kitaplardan (Tevrat, İncil gibi) veya peygamberlerden bir şey gelseydi, biz de onlar gibi doğru yolu bulur, Allah'ın saf ve samimi kulları olurduk. Onların yaptığı gibi sapıklığa düşmezdik, ibadetlerimizi de ihlasla yapardık."

Ancak bu sözleri tamamen bir bahaneden ibaretti. Çünkü onlara son peygamber Muhammed (s.a.v.) ve Kur'an-ı Kerim geldiğinde, verdikleri bu söze rağmen iman etmediler, aksine onu inkâr ettiler. Böylece sözlerinde samimi olmadıkları ortaya çıktı. Onların bu iddiası, tıpkı önceki ümmetlerin "Bize kitap gelseydi, doğru yolda olurduk" demeleri gibiydi. Allah Teâlâ, onların bu yalan iddialarını çürütmüş ve kendilerine hakikat geldiğinde yüz çevirdiklerini haber vermiştir. Bu yüzden onlar, kıyamet gününde bunun acı sonucunu mutlaka göreceklerdir.

Faydalar:

• Bu âyet, insanın "eğer... olsaydı" diyerek bahane üretmesinin ne kadar yanlış olduğunu gösterir. İnsan, elindeki imkânları değerlendirmeli, geçmişe veya geleceğe dair varsayımlarla kendini kandırmamalıdır.
• Allah'a ihlasla kulluk etmek, sadece sözle değil, hakikat geldiğinde ona uymakla gerçekleşir. İman, iddia değil, teslimiyettir.
• Bu âyet, Kur'an'ın ve Peygamberimizin (s.a.v.) gelişinin büyük bir nimet olduğunu hatırlatır. Bu nimete şükretmek, onu kabul etmek ve gereğince yaşamak gerekir.
• Kişinin geçmişteki kavimlerin hatalarından ders alması, onların düştüğü hatalara düşmemesi için bir uyarıdır.