Saffot surasi — Oyat 169

Kalimalarning ma'nolari:

• لَكُنَّا – biz bo‘lardik.
• عِبَادَ – bandalar, qullar.
• الْمُخْلَصِينَ – (bu yerda) Alloh taolo tomonidan xolis qilib tanlangan, iymon va ibodatda samimiy bo‘lgan bandalar.

Tafsir:

Makkadagi mushriklar Payg‘ambarimiz Muhammad (sollallohu alayhi va sallam)dan oldin ham o‘zlarining qaysarlik va takabburligi tufayli shunday der edilar: "Agar bizga ham avvalgi ummatlarga kelgan kabi kitob (masalan, Tavrot) yoki payg‘ambar kelganida edi, albatta, biz Allohning xolis bandalari bo‘lardik. Unga iymon keltirib, ibodatni butunlay Ungagina qilgan bo‘lardik." Biroq ular bu so‘zlarida yolg‘onchi edilar. Chunki Alloh taolo ularga eng ulug‘ kitob — Qur'onni va eng buyuk payg‘ambar — Muhammad (sollallohu alayhi va sallam)ni yubordi. Shunga qaramay, ular unga iymon keltirmadilar va kufr yo‘lini tutdilar. Endi ular oxiratda o‘zlarini nima kutayotganini — qattiq azobni tezda bilib oladilar. Ular avvalgi ummatlarning kitoblariga amal qilganlaridek, o‘zlariga kelgan haqga ham amal qilishlari shart edi, lekin ular faqat bahona izlashdi.

Foydalar:

• Bu oyat insonga har doim rostgo‘y bo‘lishni va bahona izlamaslikni o‘rgatadi. Alloh huzurida faqat amal qilgan kishi qadrli, faqat orzu qilgan emas.
• Iymon va ibodatda samimiylik (ixlos) — Allohning xolis bandalari bo‘lishning asosiy shartidir.
• Alloh taolo har bir ummatga o‘z vaqtida kitob va payg‘ambar yuborgan. Shuning uchun har bir inson o‘ziga yetib kelgan haqni qabul qilishi zarur.
• Bu oyat musulmonlarga Allohning ne’matini — Qur'on va Payg‘ambar (sollallohu alayhi va sallam)ni qadrlashni va ulardan to‘g‘ri foydalanishni o‘rgatadi.