Surah Sad — Aya 41

Ma'anar Kalmomi:

• نُصْبٍ (Nusb): Wahala, shan wuya, ko aiki mai tsanani da ke sa jiki ya gaji.
• عَذَابٍ (Adhab): Ciwo mai raɗaɗi ko azaba a jiki.

Fassarar Aya:

Ka tuna, ya Manzo, da bawanMu Ayyuba (a.s.), lokacin da ya kira Ubangijinsa yana cewa: "Lallai Shaiɗan ya shafe ni da wahala mai tsanani da kuma ciwo mai raɗaɗi a jikina, dukiyata, da iyalina." Ya fadi haka ne cikin ladabi da godiya ga Allah, domin shi ya san cewa dukkan al'amura daga Allah ne, amma ya danganta cutar ga Shaiɗan ne domin shi ne sanadin ta ta hanyar waswasarsa da muguntarsa, ba don ya kafirta da cewa Shaiɗan yana iya yin abu ba tare da izinin Allah ba. Wannan kira ya kasance ne bayan dogon lokaci na gwaji da haƙuri, inda Ayyuba ya sha wahala a cikin jikinsa, dukiyarsa, da 'ya'yansa, amma bai daina yin shukri ga Allah ba har sai da lokacin gwajin ya ƙare.

Fa'idodin Darasi:

1. Nuna haƙuri da juriya a lokacin wahala yana daga kyawawan halayen annabawa, kuma Ayyuba (a.s.) ya zama abin koyi ga duk mai shan wahala.
2. Izinin yin addu'a da kuka ga Allah a lokacin tsananin wahala ba laifi ba ne, muddin mutum ya kasance mai yarda da hukuncin Allah.
3. Kyawon ladabi a cikin magana — Ayyuba bai zargi Allah ba, amma ya danganta cutar ga Shaiɗan domin nuna cewa Allah ba shi da wani laifi a cikin cutar, kuma wannan yana koyar da mu yadda za mu yi magana da Ubangijinmu cikin ladabi.
4. Wannan aya tana ƙarfafa mumini cewa duk wata wahala da ta same shi, akwai mafita a gare ta idan ya dogara ga Allah kuma ya yi haƙuri, domin Allah ba ya yaudari bawan da ya kira shi da gaskiya.