Сураи Аль-Анам — Оят 12

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• خَسِرُوا أَنفُسَهُمْ: худи худро зиёнкор карданд, яъне сабаби ҳалокати хеш гардиданд.
• لَا رَيْبَ فِيهِ: ҳеҷ шакке дар он нест.
• كَتَبَ عَلَىٰ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ: Худованд бар Зоти Худ раҳматро воҷиб гардонид, яъне бо бандагонаш меҳрубон аст ва ба азоб шитоб намекунад.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ба ин мушрикон бигӯ: «Подшоҳӣ ва моликияти осмонҳо, замин ва ҳар он чӣ дар онҳост, аз они кист?» Худаш ҷавоб диҳед: «Аз они Худост». Онҳо низ инро медонанд ва эътироф мекунанд, пас бояд танҳо Ӯро ибодат кунанд. Худованд бар Зоти Худ раҳматро воҷиб кардааст ва ба бандагонаш дар азоб шитоб намекунад, то шояд тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд. Ӯ ҳамаи шуморо дар рӯзи қиёмат, ки ҳеҷ шакке дар вуқуи он нест, ҷамъ хоҳад кард, то ҳисобу ҷазо диҳад. Касоне ки бо куфру ширк худи худро зиёнкор карданд ва сабаби ҳалокати хеш гардиданд, онҳо имон намеоваранд ва худро аз ин зиён наҷот намедиҳанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд Молики ҳамаи осмонҳо ва замин аст, пас танҳо Ӯ сазовори ибодат аст.
• Раҳмати Худованд бар ғазаби Ӯ пешӣ дорад ва Ӯ ба бандагонаш меҳрубон аст, ба азоб шитоб намекунад ва барои тавба фурсат медиҳад.
• Рӯзи қиёмат ҳатман хоҳад омад ва ҳеҷ шакке дар он нест; ин боиси он мегардад, ки инсон барои он рӯз омодагӣ бинад.
• Куфр ва ширк сабаби зиёни бузург ва ҳалокати ҷовидонӣ мешавад, пас бояд аз он дурӣ ҷуст.
• Имон овардан ба Худо ва рӯзи қиёмат воситаи наҷот аз зиён ва бахтмандии абадӣ аст.