Сураи Аль-Араф — Оят 118

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

— «فَوَقَعَ»: яъне зоҳир шуд ва собит гардид.

— «الْحَقُّ»: ҳақиқат, дурустӣ ва он чи аз ҷониби Худо аст.

— «بَطَلَ»: ботил шуд, беасос гардид, аз байн рафт.

— «مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ»: он чи онҳо мекарданд, яъне ҷодугарии онҳо.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) асои худро партофт ва он ба мори бузург табдил ёфт ва ҳамаи он чи ҷодугарон оварда буданд, фурӯ бурд, ҳақиқат ошкор гардид ва дурустии рисолати Мӯсо (алайҳис-салом) ба ҳама равшан шуд. Ҳақ зоҳир шуд ва собит гардид, ки Мӯсо фиристодаи Худост ва он чи меоварад, ҳақ аст. Дар баробари ин, он чи ҷодугарон аз ҷодугарӣ мекарданд, ботил ва беасос гардид. Онҳо худ низ донистанд, ки кори Мӯсо ҷоду нест, зеро агар ҷоду мебуд, асоҳои онҳо боқӣ мемонд ва мағлуб намешуданд. Пас ҳақ пирӯз шуд ва ботил нест гардид.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ҳақиқат ҳамеша пирӯз аст, ҳарчанд ботил муддате зоҳир шавад ҳам, оқибат мағлуб мегардад.

— Ин оят боварии мусулмонро ба дини Худо ва дурустии рисолати паёмбарон (алайҳиму-с-салом) зиёд мекунад.

— Худо ҳақро тавассути мӯъҷизаҳо ва далелҳои равшан тақвият медиҳад, то бандагонаш роҳи ростро шиносанд.

— Ин ҳодиса мисоли равшанест, ки илми Худо ва қудрати Ӯ болотар аз ҳар кори одамон аст.

— Мусулмон бояд ҳамеша дар пайи ҳақ бошад ва аз ботил дурӣ ҷӯяд, зеро ботил ҳарчанд зоҳиран зебо намояд ҳам, оқибат нест мешавад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Худо таваккул кунем ва бовар дошта бошем, ки ҳақиқат ҳатман зоҳир мешавад.