Surja El-Enfal — Ajet 22

Kuptimet e fjalëve:

• Esh-shummu (الصُّمّ): Të shurdhët, ata që nuk dëgjojnë të vërtetën me veshët e tyre.
• El-bukmu (الْبُكْمُ): Memecët, ata që nuk flasin të vërtetën dhe nuk e shqiptojnë atë me gjuhët e tyre.
• La ya’qilun (لَا يَعْقِلُونَ): Ata që nuk kuptojnë dhe nuk i përdorin mendjet e tyre për të dalluar të mirën nga e keqja.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon se krijesat më të këqija në këtë tokë, nga të gjitha gjallesat që lëvizin mbi të, janë ata njerëz që janë të shurdhër ndaj së vërtetës – nuk e dëgjojnë atë me vullnet për ta pranuar – dhe janë memecë – nuk e flasin të vërtetën as me gjuhët e tyre. Këta janë ata që nuk i përdorin mendjet e tyre për të kuptuar urdhrat dhe ndalesat e Allahut. Ata nuk përfitojnë nga dëgjimi i tyre për të dëgjuar të vërtetën, as nga gjuhët e tyre për ta shqiptuar atë, as nga mendjet e tyre për ta kuptuar atë. Prandaj, ata janë më të këqijtë nga të gjitha krijesat, sepse i kanë të gjitha mundësitë për të udhëzuar veten, por nuk i përdorin ato. Ata janë si kafshët, madje edhe më të humbur se ato, sepse kafshët ndjekin instinktin e tyre natyral, ndërsa këta njerëz e kundërshtojnë natyrën e tyre të pastër dhe refuzojnë të vërtetën me vetëdije.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet na tregon vlerën e madhe të mendjes dhe të arsyes në Islam. Allahu e ka krijuar njeriun me mendje për ta përdorur atë në njohjen e Zotit dhe në dallimin e së mirës nga e keqja. Ai që nuk e përdor mendjen e tij për këtë qëllim, zbret në nivelin më të ulët të krijesave.
2. Ajeti na mëson se dëgjimi dhe të folurit janë dhunti të mëdha nga Allahu, por vlera e tyre e vërtetë është vetëm kur përdoren për të dëgjuar dhe për të përhapur të vërtetën. Kush i përdor këto dhunti për të kundërtën, është më i keq se ai që nuk i ka fare.
3. Ajeti na nxit të jemi gjithmonë të hapur ndaj këshillave dhe udhëzimeve, dhe të mos jemi kokëfortë ndaj së vërtetës, sepse kokëfortësia dhe refuzimi për të kuptuar janë cilësi që të ulin në sytë e Allahut.
4. Ky ajet na bën të kuptojmë se Islami është feja e mendjes dhe e logjikës. Ai nuk kërkon nga njeriu të besojë verbërisht, por e fton atë të mendojë, të kuptojë dhe të reflektojë mbi krijesat dhe mbi mësimet e fesë.