Sura Al-A'la — Werset 5

Znaczenie słów:

• Ghuthā'an – sucha, zwiędła roślinność, którą wiatr i woda znoszą i gromadzą; siano, które uschło i rozpadło się.
• Aḥwā – czarniawy, ciemny kolor; odnosi się do roślinności, która po wyschnięciu i rozkładzie ciemnieje.

Tafsir (wyjaśnienie):

Bóg – niech będzie wywyższony – po tym, jak sprawił, że z ziemi wyrosła zielona, bujna roślinność, która służy jako pożywienie dla zwierząt i ludzi, sprawia, że z czasem staje się ona suchym, zwiędłym sianem, które ciemnieje i czernieje po rozkładzie. To przypomnienie o przemijalności świata i o tym, że wszystko, co żyje, ulegnie zniszczeniu. Tak jak zielona roślinność więdnie i obumiera, tak samo życie na tym świecie jest ulotne i zmierza ku końcowi. Ten obraz ukazuje potęgę Boga, który jest w stanie stworzyć życie ze śmierci i śmierć z życia, oraz zapowiada zmartwychwstanie – tak jak Bóg ożywia suchą ziemię deszczem, tak samo ożywi ludzi w Dniu Sądu.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Pokora i oderwanie od świata – ten werset uczy nas, że świat i jego piękno są przemijające. Zielona roślinność, która cieszy oko, wkrótce usycha i czernieje. Podobnie nasze życie, młodość i majątek – wszystko to przeminie. Dlatego nie powinniśmy przywiązywać się zbytnio do dóbr tego świata, lecz dbać o to, co wieczne – nasze dobre uczynki i wiarę.
2. Potęga Stwórcy – zwrócenie uwagi na cykl życia roślinności (od nasiona, przez zieleń, aż po uschnięcie) jest dowodem na doskonałość Bożego stworzenia i Jego władzę nad wszystkim. Ten, kto potrafi ożywić martwą ziemię, z pewnością potrafi wskrzesić umarłych.
3. Wdzięczność za dary Boga – widząc, jak Bóg daje nam zieloną roślinność jako pożywienie dla nas i zwierząt, powinniśmy być wdzięczni za Jego łaski i korzystać z nich w sposób zgodny z Jego wolą.
4. Przygotowanie na życie po śmierci – ten werset przypomina nam o nieuchronności śmierci i o tym, że po niej nastąpi zmartwychwstanie. Kto zrozumie tę prawdę, będzie żył odpowiedzialnie, pamiętając, że każdy czyn zostanie rozliczony.
5. Nauka pokory wobec natury – obserwacja przyrody i jej przemian prowadzi mądrego człowieka do refleksji nad wielkością Boga i nad własną słabością, co z kolei rodzi w sercu pokorę i skłonność do oddawania czci wyłącznie Jemu.