ሱረቱ ሁድ — አንቀጽ 92

የቃላት ማብራሪያ፦

• ያ ቀውሚ (يا قوم): ሕዝቤ ሆይ!
• አረህጢ (أرهطي): የዘር ዘመዶቼን፣ ጎሳዬን።
• አዐዙ (أعز): ይበልጥ የከበረ፣ ይበልጥ የተከበረ።
• ወራአኩም (وراءكم): ከኋላችሁ።
• ዚህሪያ (ظهريًا): ወደ ኋላ የተጣለ፣ የተናቀ፣ የተዘነጋ።
• ሙሒጥ (محيط): በሁሉም ነገር ከባቢ፣ አንዳች ነገር የማይሰወርበት።

የአንቀጹ ትርጉምና ማብራሪያ፦

ሹዐይብ (ዐ.ሰ) ሕዝቡን በለስላሳና በሚያሳስብ ድምፅ ጠርቶ እንዲህ አላቸው፦ «ሕዝቤ ሆይ! የዘር ዘመዶቼና ጎሳዬ ከአላህ ይበልጥ የከበሩና የተከበሩ ናቸው ብላችሁ ታስባላችሁን? እናንተ የአላህን ትእዛዝ ችላ ብላችሁ፣ ወደ ኋላችሁ ጥላችሁት፤ አትሰሙትም፣ አትፈሩትም። ይልቁንም የሰውን ፍርሃት ለአላህ ፍርሃት አስቀደማችሁ። እኔን የምትጠሉት ለዘመዶቼ ሲሉ ነው እንጂ ለአላህ ሲሉ አይደለም። ነገር ግን ጌታዬ የምትሠሩትን ሁሉ በእውቀቱ ከቦታል፤ አንድም ሥራችሁ ከእርሱ አይሰወርም። በቅርቡም ይሁን በሩቅ ለሥራችሁ ሁሉ መመለሻ ይሰጣችኋል።»

ይህ አንቀጽ ለእያንዳንዱ አማኝ ትልቅ ትምህርት ይዟል፦ ሰው ለዘመዱ፣ ለጎሳው ወይም ለማኅበረሰቡ ፍርሃት ሲል የአላህን ትእዛዝ ወደ ኋላ መጣል የለበትም። አላህ ከሁሉ የሚበልጥ የተከበረ ነው፤ እርሱን ማስደሰት ከሁሉ በፊት መቅደም አለበት። እንዲሁም አላህ ሁሉን ነገር የሚያውቅ፣ አንዳች ነገር የማይሰወረው ጌታ መሆኑን ማስታወስ ልብን ለመገሰጽና ለመጠንቀቅ ያነሳሳል። ስለዚህ አማኝ ሆይ! ሁልጊዜ አላህን አስቀድም፤ ትእዛዙን አክብር፤ ከእርሱም ፍራ። ይህ በዓለምም በመጨረሻውም የሚያድን መንገድ ነው።