ซูเราะฮฺ อัล-อิสรออ์ — อายะฮฺ 72

คำอธิบายคำศัพท์ที่สำคัญ:

• أَعْمَى (ตาบอด): ในที่นี้หมายถึงความบอดของหัวใจและสายตาแห่งการหยั่งรู้ มิใช่ความบอดของดวงตา
• أَضَلُّ سَبِيلًا (หลงทางยิ่งกว่า): ห่างไกลจากหนทางอันเที่ยงตรงมากยิ่งขึ้น

การตีความหมายของอายะฮ์:

อัลลอฮ์ตะอาลาตรัสว่า ผู้ใดที่ในโลกดุนยานี้มีหัวใจที่บอดบังต่อสัจธรรม ไม่สามารถมองเห็นสัญญาณแห่งอำนาจของอัลลอฮ์ และไม่ยอมศิโรราบต่อความจริงที่บรรดาศาสนทูตได้นำมา โดยเฉพาะสิ่งที่ท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้นำมา ผู้นั้นจะอยู่ในสภาพที่บอดยิ่งกว่าในวันอาคิเราะฮ์ กล่าวคือ เขาจะไม่สามารถมองเห็นหนทางสู่สวรรค์ได้เลย และจะหลงทางห่างไกลจากแนวทางที่ถูกต้องมากยิ่งขึ้น

ความบอดในที่นี้คือความบอดของหัวใจและสายตาแห่งการหยั่งรู้ มิใช่ความบอดของดวงตาที่มองเห็น ความบอดดังกล่าวเกิดขึ้นเพราะเขาปฏิเสธที่จะใช้สติปัญญาไตร่ตรอง และปิดกั้นหัวใจของตนจากการรับสัจธรรม ดังนั้นการลงโทษในวันปรโลกจึงสอดคล้องกับการกระทำของเขาในโลกนี้ กล่าวคือ ผู้ใดที่ตาบอดในโลกดุนยา เขาก็จะตาบอดในโลกอาคิเราะฮ์เช่นกัน

บทเรียนและคุณค่าที่ได้รับจากอายะฮ์:

1. ความบอดที่แท้จริงมิใช่ความบอดของดวงตา หากแต่คือความบอดของหัวใจที่ไม่สามารถมองเห็นสัจธรรมและไม่ยอมรับความจริง
2. การใช้สติปัญญาไตร่ตรองและเปิดใจรับความจริงในโลกนี้ คือหนทางสู่ความรอดในโลกหน้า
3. การลงโทษในวันปรโลกนั้นสอดคล้องกับการกระทำในโลกดุนยา ใครที่ปิดกั้นตนเองจากแสงสว่างแห่งการชี้นำในโลกนี้ เขาก็จะถูกทอดทิ้งให้อยู่ในความมืดมิดในโลกหน้า
4. อัลกุรอานเชิญชวนให้มนุษย์ใช้ดวงตาแห่งหัวใจพิจารณาสรรพสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงสร้าง เพื่อจะได้พบกับแสงสว่างแห่งศรัทธาและความสงบสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า