ሱረቱ አል-በቀራ — አንቀጽ 100

የቃላት ትርጉም፦

• አወክለማ (أَوَكُلَّمَا)፦ ድንቅነትን የሚገልጽ ጥያቄ ሲሆን፣ “በመደነቅ ትጠይቃለህን?” ማለት ነው።
• ዓሀዱ (عَاهَدُوا)፦ ቃል ኪዳን ገቡ።
• ነበዘሁ (نَّبَذَهُ)፦ ጣሉት፣ አፈረሱት፣ ቃላቸውን አጠፉ።
• ፈሪቅ (فَرِيقٌ)፦ ቡድን፣ ጭፍራ።

የአንቀጹ ትንታኔ፦

አላህ በዚህ አንቀጽ የኢስራኤልን ልጆች አስጸያፊ ባህሪ ያጋልጣል፤ እነሱ ቃል ኪዳን በገቡ ቁጥር ከመካከላቸው አንድ ቡድን ያንን ኪዳን ይጥላልና ያፈርሰዋል። ይህ ድርጊታቸው በጣም የሚያስደንቅ እና የሚያሳፍር ነው። ከነብያት ጋር በገቡት ቃል ኪዳኖች ሁሉ ውስጥ የነብዩን ሙሐመድ ﷺ መምጣት እንደሚያምኑና እንደሚከተሉ ተስፋ ሰጥተው ነበር፤ ነገር ግን ነብዩ በተላኩ ጊዜ ያንን ቃል ኪዳን ጣሉትና ካመኑበት ነገር ተመለሱ። ይህ የኪዳን መጣስ ከጥቂቶች ብቻ ሳይሆን ከአብዛኞቻቸው የተፈጸመ ነው፤ ምክንያቱም አብዛኞቹ በእውነት አያምኑምና። እውነተኛ እምነት ቢኖራቸው ኖሮ፣ እምነታቸው በቃል ኪዳናቸው እንዲጸኑ ባደረጋቸው ነበር። እነሱ ግን በተደጋጋሚ ኪዳን ገብተው እያፈረሱ መሆኑ የሚያሳየው በልባቸው ውስጥ እምነት የሌለ መሆኑን ነው፤ ምክንያቱም እምነት ቢኖር ኖሮ ኪዳናቸውን ባከበሩ ነበር።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶች፦

1. ቃል ኪዳንን መጠበቅ ከእምነት ዋነኛ ምልክቶች አንዱ ነው፤ እምነት የሌለው ሰው ቃሉን አያከብርም።
2. አላህ ኪዳን ገብቶ የሚያፈርስን ሰው ያወግዛል፤ ስለዚህ ሙስሊም ቃሉ ጠባቂና ኪዳኑን የሚያከብር መሆን አለበት።
3. እውነተኛ እምነት በልብ ውስጥ ሲጸና፣ በሥነ ምግባርና በተግባር ላይ ተጽዕኖ ያሳድራል፤ ሰውን ወደ በጎ ሥራ ይመራዋል።
4. የኢስራኤል ልጆች ኪዳናቸውን በማፍረስ ምክንያት ከአላህ እዝነት መራቃቸው ለእኛ ትልቅ ማስጠንቀቂያ ነው፤ ኪዳን ገብተን እንዳናፈርስ ያስጠነቅቀናል።
5. አንድን ነገር በአፍ ብቻ መናገር በቂ አይደለም፤ በሥራ ማረጋገጥ ይኖርበታል፤ የእምነት ዋጋ የሚገለጠው በተግባር ነው።