سوره شعرا — آیه 207

معانی کلمات:

• «مَا أَغْنَىٰ»: چه سودی داد و چه فایدهای بخشید.
• «يُمَتَّعُونَ»: از نعمتهای دنیا بهرهمند میشوند و در خوشی و آسایش زندگی میکنند.

تفسیر آیه:

این آیه در ادامه سخن درباره کسانی است که آیات الهی را تکذیب کردند و به هشدارهای پیامبران بیاعتنا ماندند. خداوند میفرماید: آن همه نعمتها و بهرههایی که اینان در دنیا از آنها برخوردار بودند — مانند مال، فرزند، سلامتی، طول عمر و خوشیهای زندگی — هیچکدام نتوانست عذاب الهی را از آنان دفع کند و در روزی که عذاب فرا رسید، هیچ سودی به حالشان نداشت. آن نعمتها که مایه غرور و سرکشی آنان شده بود، در برابر قهر الهی هیچ کارساز نبود و نتوانست آنان را از کیفر اعمالشان نجات دهد. به عبارت دیگر، لذتها و خوشیهای زودگذر دنیا، وقتی عذاب خداوند فرا رسد، نه تنها راهگشا نیست، بلکه مایه حسرت و افسوس بیشتر خواهد بود.

فواید و پیامهای آیه:

• نعمتهای دنیوی هرگز نمیتواند پناهگاه انسان در برابر عذاب الهی باشد؛ پس نباید به آنها دل خوش کرد و از یاد خدا غافل شد.
• بهرهمندی از نعمتها اگر با شکرگزاری و اطاعت همراه نباشد، نه تنها سودی ندارد، بلکه خود مایه عذاب و حسرت خواهد بود.
• انسان عاقل باید از فرصت زندگی و نعمتهای الهی برای توبه و بازگشت به سوی خدا استفاده کند، نه برای سرکشی و تکذیب آیات او.
• این آیه هشداری است برای همه که مغرور شدن به امکانات مادی، انسان را از مسیر حق منحرف میکند و در نهایت جز پشیمانی چیزی به بار نمیآورد.