Surja Ali-Imran — Ajet 57

Kuptimet e fjalëve:

• فَيُوَفِّيهِمْ أُجُورَهُمْ: Ai ua plotëson shpërblimet e tyre plotësisht, pa asnjë mangësi.
• الظَّالِمِينَ: Ata që bëjnë padrejtësi, e më e madhja prej tyre është mosbesimi (kufri) dhe shoqërimi i Zotit me të tjerë (shirku).

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar njofton se ata që besuan në Allahun dhe të dërguarit e Tij, dhe bënë vepra të mira – si namazi, zeqati, agjërimi, lidhja e farefisnisë dhe vepra të tjera të mira – Allahu do t’u japë shpërblimin e tyre të plotë, pa ua pakësuar asgjë. Ky premtim përfshin pasuesit e vërtetë të Isait (paqja qoftë mbi të) para ardhjes së Profetit Muhamed (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të), të cilët e besuan atë dhe e pasuan atë në atë që ua solli. Ndërsa Allahu nuk i do padrejtësitë, dhe më e madhja prej padrejtësive është mosbesimi ndaj Allahut dhe gënjeshtrimi i të dërguarve të Tij. Pra, Ai nuk i do ata që i bëjnë vetes padrejtësi me mosbesim dhe mëkate, dhe nuk i lavdëron ata me asnjë të mirë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Besimi i vërtetë duhet të shoqërohet me vepra të mira – besimi pa vepra nuk është i plotë, dhe veprat pa besim nuk pranohen.
2. Allahu është i Drejtë dhe i Plotfuqishëm – Ai nuk e humb mundin e askujt që bën mirë, por e shpërblen plotësisht.
3. Kjo na nxit të bëjmë vepra të mira me sinqeritet, sepse shpërblimi është i sigurt tek Allahu, i Cili nuk e harron asnjë vepër të mirë.
4. Ajeti na paralajmëron nga padrejtësia, veçanërisht nga padrejtësia më e madhe – mosbesimi dhe shoqërimi i zotave të tjerë me Allahun – sepse kjo është shkak i humbjes në këtë botë dhe në botën tjetër.
5. Mëshira e Allahut përfshin të gjithë ata që e ndjekin të vërtetën, në çdo kohë dhe në çdo vend, duke na mësuar se Islami është vazhdimësi e mesazhit të të gjithë profetëve.