صافات سۈرىسى — ئايەت 92

بۇ ئايەت ئىبراھىم ئەلەيھىسسالامنىڭ ئۆز قەۋمىنىڭ بۇتلىرىغا قارىتىپ ئېيتقان سۆزىنىڭ بىر قىسمىدۇر.

1) لۇغەت ئىزاھاتى:

• «مَا لَكُمْ»: سىلەرگە نېمە بولدى؟ سىلەرنىڭ ھالىڭلار نېمە؟ دېگەن مەنىدە.
• «لَا تَنطِقُونَ»: سىلەر سۆزلىمەيسىلەر، جاۋاب بەرمەيسىلەر، دېگەن مەنىدە.

2) ئايەتنىڭ تەپسىرى:

ئىبراھىم ئەلەيھىسسالام قەۋمىنىڭ بۇتلىرىنىڭ يېنىغا تېز بېرىپ، ئۇلارغا مەسخىرە قىلىش ۋە ئۇلارنىڭ ئاجىزلىقىنى كۆرسىتىش مەقسىتىدە: «ئالدىڭلارغا قويۇلغان تاماقنى يېمەمسىلەر؟ سىلەرگە نېمە بولدى؟ نېمىشقا سۆزلىمەيسىلەر؟ سىلەردىن سورىغان كىشىگە نېمىشقا جاۋاب بەرمەيسىلەر؟» دېدى. بۇ سۆزلەر ئارقىلىق ئۇ ئۆز قەۋمىنىڭ ئەقىلسىزلىقىنى ۋە بۇتلارنىڭ پۈتۈنلەي ئاجىز، ھېچقانداق كۈچ-قۇدرەتكە ئىگە ئەمەسلىكىنى ئوتتۇرىغا قويدى. ئۇلار سۆزلىيەلمەيدىغان، ئاڭلىيالمايدىغان، پايدا-زىيان يەتكۈزەلمەيدىغان جەمادەتلەر بولۇپ، بۇنداق نەرسىلەرنى ئاللاھنى قويۇپ چوقۇنۇشقا ھەرگىز لايىق ئەمەس.

بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، ھەقىقىي ئىلاھ پەقەت ئاللاھ تەعالادۇر. ئاللاھ ھەممە نەرسىنى ئاڭلايدۇ، كۆرىدۇ ۋە ھەر ئىشقا قادىردۇر. ئەمما ئىنسان قولى بىلەن ياسىغان بۇتلار ھېچقانداق كۈچ-قۇدرەتكە ئىگە ئەمەس، ھەتتا ئۆزىگە قارىتىلغان سۆزگىمۇ جاۋاب بېرەلمەيدۇ. شۇڭا ئەقىللىق ئىنسان پەقەت ئاللاھقا ئىبادەت قىلىشى، ئۇنىڭغا يۆلەنشى ۋە ئۇنىڭدىن ياردەم تىلىشى كېرەك. ئاللاھ تەعالا بىزنى ھەقىقىي ئىمانغا ۋە ساغلام ئەقىلگە يېتەكلىسۇن.