Surja Es-Saffat — Ajet 92

Kuptimet e fjalëve:

• Mâ lakum lâ tanṭiqûn: Ç’është puna juaj që nuk flisni? / Përse nuk përgjigjeni?

Tefsiri i Ajetit:

Ibrahimi a.s., pasi iu drejtua idhujve me tallje duke i pyetur pse nuk hanë ushqimin që u vihej përpara, vazhdoi tutje duke iu drejtuar atyre me një pyetje tjetër që zbulonte palogjikshmërinë e adhurimit të tyre. Ai tha: “Ç’është puna juaj që nuk flisni? Përse nuk përgjigjeni kur ju pyesin?” – duke iu drejtuar idhujve të cilët ishin të pajetë, nuk kishin as gjuhë e as mendje për të folur. Me këtë pyetje retorike, Ibrahimi a.s. donte t’i bënte njerëzit të kuptojnë se si mund të adhurohet dikush që nuk dëgjon, nuk sheh dhe nuk flet? A është e arsyeshme që një gjë e tillë e vdekur të adhurohet në vend të Allahut të Gjallë e të Përjetshëm? Ai donte t’i vinte para faktit ata që adhuronin idhuj, duke u treguar se këta idhuj janë më të ulët se çdo krijesë e gjallë, sepse as nuk flasin e as nuk përgjigjen. Kjo ishte një nga argumentet e tij të forta logjike për të rrëzuar besimin e tyre të kotë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Liria e fjalës dhe e mendimit në Islam: Islami i njeh njeriut të drejtën të pyesë dhe të kërkojë argumente, madje edhe kur bëhet fjalë për besimin, por me qëllim që të arrijë të vërtetën, jo për të kundërshtuar pa bazë.
2. E vërteta është e qartë dhe nuk ka nevojë për mbulim: Kur njeriu mendon me logjikë të shëndoshë, ai e dallon të vërtetën nga e kota. Adhurimi i idhujve është i kotë sepse ato nuk kanë asnjë cilësi të Zotit.
3. Tallja me të kotën është e lejuar kur bëhet për të rrëzuar argumentet e rreme: Ibrahimi a.s. përdori ironinë dhe talljen për të ekspozuar kotësinë e idhujve, duke na mësuar se si të luftojmë besimet e gabuara me mençuri dhe logjikë.
4. Zoti ynë është i Gjallë dhe Flet: Allahu është i vetmi që dëgjon, sheh dhe flet, dhe kjo është një arsye për ta adhuruar Atë me dashuri dhe bindje, sepse Ai është i pranishëm me krijesat e Tij dhe u përgjigjet atyre që e luten.