Suurah An-Nisaa — Aayad 111

Macnaha Erayada:

• يَكْسِبْ إِثْمًا: ku kasbada dambi, ha ahaado mid yar ama mid weyn.
• عَلَىٰ نَفْسِهِ: dhibkiisu wuxuu ku soo noqonayaa naftiisa oo keliya, ma gaaro cid kale.
• عَلِيمًا: Eebe waa og yahay wax kasta oo ay camalka ku sameeyaan, waxba kama qarsoona.
• حَكِيمًا: Eebe waa ku fican xukunkii iyo qadarkiisii, wuxuuna wax kasta yeelaa si xikmad leh.

Tafsiirka:

Qof kasta oo sameeya dambi, yar ama weyn, wuxuu uun dhibkiisa iyo ciqaabtiisa ku soo celinayaa naftiisa. Dambigu ma dhaafo isaga oo kale, mana gaadhsiiyo cid kale oo aan ka qayb gelin. Sidaa darteed, qofka dambaabay wuxuu naftiisa uun ku dulmiyay, ma dulmiyo Eebe mana dulmiyo dadka kale.

Eebe waa mid og wax kasta oo ay addoomadiisu sameeyaan, waxba kama qarsoona oo waa mid xikmad badan oo wax walba ku sameeya si xikmad iyo caddaalad ah. Wuxuu qof kasta siinayaa ciqaabtiisa ama abaalmarintiisa si ku habboon camalkiisa, isagoo og xaqiiqda waxa qofku ku kasbaday.

Faa'iidooyinka laga qaado aayadda:

1. Masuuliyadda shakhsiga: Aayaddu waxay ina baraysaa in qof kastaa uu masuul ka yahay camalkiisa, isagoon cid kale loo xisaabin dambigiisa. Tani waxay ku boorrinaysaa dadka inay ka fikiraan camalkooda ka hor intaanay samayn.
2. Caddaaladda Eebe: Waxay muujinaysaa in Eebe yahay kan caddaalada ugu weyn, ma dulmiyo cidna, wuxuuna qof kasta siinayaa wixii uu ku mutaystay.
3. Dhiirigelinta toobadda: Marka qofku ogaado in dambigiisu uu isaga uun dhibi doono, wuxuu u degdegaa inuu toobad keeno oo uu iska daayo dambiga, isagoo rajaynaya in Eebe uu u dhaafo.
4. Ixtiraamka dadka kale: Aayaddu waxay ina baraysaa inaan dhibka dadka kale ku soo jeedin, waayo qof kastaa wuxuu xambaarsan yahay camalkiisa.
5. Iimaanka cilmiga Eebe: Waxay xoojinaysaa iimaanka in Eebe uu wax kasta oo yar ama weyn oo ay sameeyaan ogyahay, taasoo keentay in qofku iska jiro dambiyada, isagoo og in Eebe arki doono camalkiisa.