Surat Ad-Dukhan — Ayat 20

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• عُذْتُ (’udztu): aku ngungsi, aku nyuwun pangayoman.
• تَرْجُمُونِ (tarjumūn): nyirep aku nganggo watu, utawa mateni aku.

2) Tegesing ayat:

Ing ayat iki, Nabi Musa a.s. ngendika marang kaumé: "Lan satemené aku wis ngungsi marang Pangéranku lan Pangéranmu, supaya aku dilindhungi saka panggawé ala sing arep koktindakake marang aku, yaiku nyirep aku nganggo watu utawa mateni aku."

Nabi Musa a.s. ngendika mangkono amarga kaumé padha ngancam arep mateni dhèwèké sawisé dhèwèké ngandhakake yèn dhèwèké iku utusané Allah. Mula saka iku, Nabi Musa a.s. banjur nyuwun pangayoman marang Allah, Pangérané dhèwèké lan uga Pangérané wong-wong mau kabèh. Dhèwèké ora wedi marang ancamané manungsa, nanging dhèwèké suméndhé marang Allah sing Maha Kuwasa lan Maha Ngayomi.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Wong mukmin iku kudu tansah nyuwun pangayoman marang Allah nalika ngadhepi ancaman utawa panganiaya saka wong liya.
• Allah iku Pangérané kabèh manungsa, ora mung Pangérané wong mukmin waé, mula saben wong bisa nyuwun pitulungan marang Panjenengané.
• Dakwah kudu dilakoni kanthi tatag lan kendel, sanajan ngadhepi ancaman, amarga sing dadi andelané wong mukmin iku Allah, dudu kekuwatané manungsa.
• Ayat iki mulangaké yèn tawakal lan suméndhé marang Allah iku dadi tamèng sing kuwat kanggo saben wong sing ngadhepi pacoban.
• Kanthi mangertèni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an mulangaké cara ngadhepi pacoban kanthi ati sing tentrem lan suméndhé marang Allah.