Sure En'âm — Ayet 162

Kelime Anlamları:

• Salâtî: Namazım, ibadetim
• Nüsükî: Kurbanım, ibadet maksadıyla kestiğim hayvanım
• Mahyâye: Hayatım, yaşayışım
• Memâtî: Ölümüm, vefatım

Tefsir:

Ey Resûlüm! Bu müşriklere ve tüm insanlığa şöyle de: "Benim namazım, ibadetlerim, kurbanım, hayatım ve ölümüm -kısacası her şeyim- âlemlerin Rabbi olan Allah içindir."

Bu âyet, müminin hayat felsefesini özetleyen muhteşem bir beyandır. Müşrikler putlara, ölülere, cinlere ve daha nice sahte ilahlara kurban kesiyor, onlar adına ibadetler yapıyorlardı. İşte Yüce Allah, Peygamberimize bu sözleri söyleyerek onların bu bâtıl inançlarını reddetmesini ve tevhid akidesini en net şekilde ilan etmesini emrediyor.

Burada geçen "nüsük" kelimesi, hac ve umrede kesilen kurban demektir. Mümin, kestiği kurbanı yalnızca Allah rızası için keser; putlar adına değil, ölüler adına değil, sadece ve sadece Allah'ın adını anarak keser. Çünkü kurban, Allah'a yaklaşma vesilesidir ve bu yaklaşma ancak O'na has kılınan ibadetle olur.

"Muhyâye ve memâtî" yani hayatım ve ölümüm de Allah içindir. Bu ne büyük bir teslimiyettir! Mümin, hayatının her anını Allah'ın rızasına göre yaşar; uyurken, çalışırken, yerken, içerken, ibadet ederken hep O'nun emirlerini gözetir. Ölümü de Allah yolunda olmaktır; canını O'na teslim etmektir. Çünkü O, dirilten ve öldürendir. Hayatı da ölümü de O'nun elindedir.

Sevgili kardeşim! Bu âyet, bizlere hayatımızın tamamını kuşatan bir iman şuuru aşılamaktadır. Müslüman, hayatının hiçbir alanını Allah'tan ayrı düşünmez. Ticaretinde, ailesinde, sosyal ilişkilerinde, ibadetlerinde hep Allah'ın rızasını gözetir. İşte gerçek kulluk budur: Hayatın her safhasını Allah'a adamak, O'nun rızasını her şeyin üzerinde tutmak.

Bu ilan, aynı zamanda müminin onurudur. Biz, kulluğumuzu yalnızca Allah'a has kılarak şerefleniriz. Hiçbir varlığa, hiçbir güce, hiçbir otoriteye boyun eğmeyiz; yalnızca âlemlerin Rabbi olan Allah'a teslim oluruz. Bu teslimiyet bizi özgürleştirir, bizi yüceltir, bizi gerçek huzura kavuşturur.

Ne mutlu o kimseye ki hayatı boyunca bu şuuru taşır, ölümünde de "Lâ ilâhe illallah" diyerek Rabbine kavuşur! İşte o zaman hayat da ölüm de Allah için olmuş olur ve kul, Rabbinin rahmetine ve cennetine nail olur.