ሱረቱ አል-አንአም — አንቀጽ 41

የቃላት ማብራሪያ፦

• በል (በል)፦ ግን ይልቁንም ማለት ነው።
• ኢያሁ (إِيَّاهُ)፦ እርሱን ብቻ ማለት ነው፤ ከሌሎች ሁሉ ለይቶ ለአላህ ብቻ የሚሰጥ ትኩረትን ያመለክታል።
• ተድዑን (تَدْعُونَ)፦ ትጠራላችሁ፣ ትለምናላችሁ ማለት ነው።
• ፈየክሺፉ (فَيَكْشِفُ)፦ ያነሳል፣ ያስወግዳል ማለት ነው።
• ማ ተድዑን ኢለይሂ (مَا تَدْعُونَ إِلَيْهِ)፦ ወደ እርሱ የምትጠሩትን፣ እንዲያነሳላችሁ የምትለምኑትን ነገር ማለት ነው።
• ኢን ሻአ (إِن شَاءَ)፦ ከፈለገ ማለት ነው።
• ተንሰውነ (تَنسَوْنَ)፦ ትረሳላችሁ፣ ትተዋላችሁ ማለት ነው።
• ማ ቱሽሪኩን (مَا تُشْرِكُونَ)፦ የምታጋሩትን ጣዖታት ማለት ነው።

የአንቀጹ ትርጉምና ትምህርት፦

ይህች አንቀጽ ሰዎች በጭንቀትና በመከራ ጊዜ የሚፈጥሩትን እውነተኛ ባህሪ ትገልጽልናለች። አላህ ሁሉን የሚችል አምላክ ነው፤ ሰዎች በችግር ጊዜ ከልባቸው ሆነው የሚጠሩት እርሱን ብቻ ነው። በዚያ ጊዜ ጣዖታቸውንና ሌሎች የሚያጋሩዋቸውን ፍጡራን ሁሉ ይረሳሉ፤ ምክንያቱም እነርሱ ጉዳትም ሆነ ጥቅም ማድረስ እንደማይችሉ በውስጣቸው ስለሚያውቁ ነው።

አላህ የሚጠሩትን ሰው ጭንቀት ያነሳለታል፤ መከራውንም ያስወግዳል። ይህ ግን እርሱ ከፈለገ ብቻ ነው፤ ምክንያቱም ሁሉን በፈቃዱ የሚያደርግ አምላክ ነው። እርሱ በሁሉ ነገር ላይ ቻይ ነው። ስለዚህ ሰው በችግር ጊዜ ወደ አላህ መመለሱ የተፈጥሮ ነገር ነው፤ ነገር ግን በደስታና በብልጽግና ጊዜም እርሱን ማስታወስና ማመስገን የእውነተኛ እምነት ምልክት ነው።

ይህች አንቀጽ ለእኛ ትምህርት ይሆናል፦ በጭንቀት ጊዜ ብቻ ሳይሆን በሁሉም ጊዜ ወደ አላህ መመለስ፣ እርሱን ብቻ መጠራትና ከሱ መርዳት መሻት ነው። ማንኛውም ፍጡር በራሱ ጉዳትም ሆነ ጥቅም ማድረስ አይችልም። አላህ ብቻ ነው መከራን የሚያነሳው፣ ጭንቀትን የሚያስወግደውና ጸሎትን የሚሰማው። እንግዲህ ልባችንን ወደ እርሱ እናዞር፤ በደስታም በጭንቀትም እርሱን ብቻ እናስታውስ። ይህ የእምነት መሠረትና የነጻነት መንገድ ነው።