سورت اعراف — آیت 122

د معنا کلمې:

• رب: پالونکی، روزي ورکوونکی، چارواکي او حاکم.

تفسیر:

دې آیت کې ساحران، چې د حضرت موسى عليه السلام په مقابل کې يې خپل رسۍ او امسا غورځولې وې، کله چې يې د حضرت موسى عليه السلام معجزه وليده او په حقيقت يې پوه شول، نو سجده يې وکړه او ويې ويل: مونږ د موسى او هارون په رب ايمان راوړو. دوى د فرعون د دې خبرې په ځواب کې چې هغه ورته وويل: "ايا تاسو زما په اجازت پرته پر هغه ايمان راوړئ؟" دا څرګنده کړه چې د دوى عبادت او ايمان يوازې هغه څوک دى چې د موسى او هارون رب دى، نه فرعون او نه نور معبودان. دوى په دې اعلان سره وښودله چې د فرعون دعوا باطله ده او حقيقي رب هغه ذات دى چې موسى او هارون يې پيدا کړي، روزي ورکوي او پرې حاکم دى. دا اقرار د ساحرانو د ايمان د صداقت ښکارندوى و، ځکه چې دوى په هماغه شيعه کې چې فرعون يې د خپل الوهيت دعوا کوله، د هغه رب يې تصديق وکړ چې موسى او هارون يې پېژندل.

فايدې:

• دا آيت مونږ ته دا درس راکوي چې حقيقي عبادت او ايمان يوازې هغه ذات ته لايق دى چې د ټولو مخلوقاتو رب او پالونکى دى، نه هغه چې د ځان ادعا کوي.
• کله چې حقيقت څرګند شي، نو بايد بې له وېرې او بې له پروا يې ومنو، لکه ساحران چې د فرعون له غضب سره سره يې ايمان راوړ.
• د پېغمبرانو ذکر کول او د هغوى په رب ايمان راوړل د ايمان د صداقت نښه ده، ځکه چې پېغمبران د الله تعالى تر ټولو غوره بندګان دي.
• دا آيت مونږ ته دا هم ښيي چې الله تعالى د خپلو بندګانو سره دومره مهربان دى چې د هغوى د پېژندنې لپاره يې پېغمبران رالېږلي، او هغه چا ته چې د حق غوښتونکى وي، الله تعالى يې لارښوونه کوي او د حق د منلو توفيق ورکوي.