Surja El-A'raf — Ajet 122

Kuptimet e fjalëve:

• رَبّ: Zot, Krijues, Sundues dhe Menaxhues i çështjeve të krijesave.
• مُوسَى وَهَارُونَ: dy profetët e mëdhenj, Musa dhe Haruni, paqja qoftë mbi ta.

Tefsiri i Ajetit:

Kur magjistarët e Faraonit panë mrekullinë e madhe të Musait, ata e kuptuan se kjo nuk ishte magji, por e vërtetë hyjnore. Ata ranë në sexhde dhe thanë: "Ne besuam në Zotin e gjithësisë, Zotin e Musait dhe Harunit." Me këtë thënie, ata e bënë të qartë se adhurimi i tyre tani i përket vetëm Allahut, i Cili është Zoti i Musait dhe Harunit, e jo Faraonit që pretendonte hyjninë. Ata e lidhën besimin e tyre me profetët e Zotit, duke theksuar se Faraoni nuk është zot, por një krijesë e Zotit, ndërsa Zoti i vërtetë është Ai që dërgoi Musain dhe Harunin me mrekulli.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Besimi i vërtetë lind nga njohja e së vërtetës, edhe kur ajo vjen nga një mrekulli që e sheh njeriu me sytë e vet, siç ndodhi me magjistarët.
2. Lidhja e besimit me profetët tregon se rruga e drejtë është ajo që ndjekin të dërguarit e Allahut, dhe se nderimi i tyre është pjesë e besimit.
3. Ajeti na mëson se madhështia e Allahut është mbi çdo pretendim njerëzor, dhe se asnjë sundimtar nuk mund të krahasohet me Zotin e gjithësisë.
4. Kurajo për të thënë të vërtetën përballë tiranëve, siç bënë magjistarët para Faraonit, është një virtyt i lartë që e forcon besimin dhe e bën njeriun të dashur për Zotin.