ሱረቱ አል-አዕራፍ — አንቀጽ 122

የቃላት ፍች፡-

• رَبّ — ጌታ፣ ፈጣሪ፣ አስተዳዳሪ እና ፍጡራንን የሚጠብቅ።
• مُوسَىٰ وَهَارُونَ — ሙሳ እና ሃሩን (ሰላም በሁለቱም ላይ)፣ ወደ ፈርዖን የተላኩ ሁለቱ የአላህ ነቢያት።

የአንቀጹ ትንታኔ፡-

እነዚህ ቃላት የፈርዖንን ጥያቄ መልስ ናቸው። ፈርዖን ሙሳን እና ሃሩንን ሲጠይቃቸው፡- «ጌታችሁ ማነው?» ባላቸው ጊዜ፣ እነርሱም መልሰው፡- «ጌታችን ያ ሁሉን ነገር የፈጠረ፣ የሰጠ እና የሚመራ ነው» አሉት። ፈርዖንም «እኔን ማለታችሁ ነው?» ሲል፣ እነርሱም በግልጽ እንዲህ አሉ፡- «አይደለም፣ ጌታችን የሙሳ እና የሃሩን ጌታ ነው» ማለትም እነዚህን ሁለት ነቢያት የፈጠረ፣ ያሳደገ እና የመራቸው ጌታ ነው። ይህም ማለት አምልኮ የሚገባው እርሱ ብቻ ነው እንጂ ፈርዖን ወይም ሌሎች የውሸት አማልክት አይደሉም። ይህ መልስ ፈርዖንን እና ተከታዮቹን አስደንግጦታል፣ ምክንያቱም እነርሱ ፈርዖንን እንደ አምላክ ይቆጥሩ ነበር።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶች፡-

1. አምልኮ ለአላህ ብቻ መሆን አለበት፣ ለማንኛውም ፍጡር አይደለም፣ ምንም ያህል ኃይለኛ ቢሆን።
2. እውነትን በግልጽ መናገር የነቢያት ባህሪ ነው፣ ምንም እንኳ አምባገነን ፊት ቢሆንም።
3. ሙሳ እና ሃሩን (ሰላም በሁለቱም ላይ) ፈርዖንን ሳይፈሩ፣ አላህን በማወቅ እና በማመን ጽኑ ነበሩ፤ ይህ ለእኛ ትልቅ ምሳሌ ነው።
4. አላህ የነቢያት ጌታ መሆኑ፣ እርሱ ሁሉንም ፍጡራን የሚጠብቅ እና የሚያስተዳድር መሆኑን ያስረዳል፤ ስለዚህ እርሱን ብቻ መጠየቅ እና መታመን አለብን።